برخی از مناسبت های روز بیست و هشتم محرّم الحرام بدین شرح است:
** وفات حذیفه بن یمان رحمة الله علیه

حذیفه از بزرگان اصحاب پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و از خواص اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام بود. پدر حذیفه در جنگ احد اشتباهاً به وسیله مسلمانان کشته شد.

حذیفه یکی از آن هفت نفری بود که بر صدیقه طاهره سلام الله علیها نماز خواندند. او منافق را میشناخت.
منافقینی که پس از غدیر خم توطئه قتل پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم را چیدند و می خواستند در بازگشت از غدیر خم در راهی که از کوه می گذشت شتر حضرت را بترسانند تا برَمَد و حضرت به دره سقوط کند و به قتل برسد. اما جبرئیل این نقشه را به سمع مبارک نبوی رساند.

پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم چون به محل مورد نظر رسیدند، منافقین با چهره های بسته هر کدامشان ظرفی که داخل آن سنگریزه بود را از بالا رها نموده و شروع به داد و فریاد و نعره زدن کردند. اما عمار مهار ناقه را گرفته بود و حذیفه هم در کنار آن حضرت بود و سرانجام نقشه آن کوردلان نقش بر آب شد.

پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم آن منافقین را به حذیفه معرفی فرمودند که عبارت بودند از اولی و دومی سومی و ابو عبیده و معاذ بن جبل و سالم و معاویه و عمروعاص و طلحه و سعدبن ابی وقاص و عبد الرحمن بن عوف و ابوموسی اشعری و مغیرة بن شعبه و ابوهریره، و حذیفه همه را به خاطر سپرد.
به همین دلیل بود که غاصبین خلافت بعد از آن واقعه از حذیفه می ترسیدند که مبادا آنان را به مردم معرفی کند.

لذا حذیفه بر جنازه هر کس حاضر نمی شد دیگران می فهمیدند که میّت از منافقین بوده است.
نکته جالب آنجا بود که دومی برای سرپوش گذاشتن بر نفاق خویش و تبرئه خود از حذیفه می پرسید: "اگر این شخص از منافقین است بگو تا من بر او نماز نخوانم."1

این بزرگوار چهل روز پس از خلافت امیر المؤمنین در مدائن از دنیا رحلت فرمود.2 او قبل از رحلت به دو فرزندش صفوان و سعید وصیت کرد که همیشه ملازم امیرالمؤمنین علیه السلام باشند و ایشان هم به وصیت پدر عمل نمودند تا در جنگ صفین به شهادت رسیدند.

** تبعید امام جواد علیه السلام به بغداد

در سال 220 هجری امام جوادعلیه السلام به دستور معتصم از مدینه به بغداد تبعید شدند.3

** ورود اسرای اهل بیت علیهم السلام به بعلبک

بنابر نقلی ورود اسرای اهل بیت علیهم السلام به شهر بعلبک و استقبال مردم آن شهر از نیزه داران با شکر و سویق و آذوقه و علف در این روز بوده است، که حضرت ام کلثوم علیها السلام با دیدن این منظره در حق آنان نفرین کردند.4

➖➖➖➖➖➖➖➖
 منابع:

1. منتهی الآمال: ج1 ص120.
اسد الغابة: ج1 ص391.

2. مستدرک سفینة البحار: ج5. ص212.
الوقایع الحوادث: ج4 ص308.
مراقد المعارف: ج1 ص242.

3. ارشاد: ج 2 ص295.

4. قلائد النحور: ج محرم و صفر، ص332.