از این رو شاید خالی از لطف نباشد تا تنها با آوردن راهنمایی آیت الله بهجت به زنی که سالیان متمادی با همسری بداخلاق زندگی می نموده و در پی جدایی بوده است اشاره نماییم. آیت الله بهجت در پی راهنمایی این زن و موارد مشابه آن تنها با ذکر روایتی آن ها را نصیحت می نموده اند چنانچه ایشان می فرموده اند؛
اصعمی می گوید: در بیابانی خیمه ای دیدم، با خود گفتم به آن جا بروم، رفتم و دیدم زنِ جوان و با جمالی در درون خیمه است، تا چشم آن زن به من افتاد، گفت: بفرمایید. داخل شدم و گفتم: تشنه ام آبی بده، دیدم رنگش تغییر کرد. با من حرف نزد و به من آب نداد ولی دیدم نگاهش با دقت به بیرون خیمه است، تا این که شترسواری از دُور آمد و رسید و آن زن آبی را که به من نداده بود، با خود برداشت و رفت و دست و پای پیرمرد سیاهی را که تازه از راه رسیده بود، شستشو داد.

آن مرد بسیار بداخلاق بود و به من هیچ اعتنایی نکرد و با آن زن هم به تندی برخورد کرد. در هر حال از جا بلند شدم و آن زن مرا بدرقه کرد.
در حال خروج گفتم: ای زن، حیف از تو نیست که با این جوانی و جمال، به آن مرد دل بسته ای، به چه چیز آن مرد علاقه مندی؟ آیا به مالش، یا اخلاقش، یا جمال و زیبایی اش؟ او که پیرمرد بدترکیبی بیش نیست.
در این حال رنگ چهره ی زن پرید و گفت: اصعمی، گمان نمی کردم تو که وزیر هارون هستی، نمامی و سخن چینی کنی؟! پیغمبر(ص) فرمود:
«اَلایمان نِصفه الصَبر، وَ نصفه الشُکر»؛ «نیمی از ایمان صبر، و نیمی دیگرِ آن سپاسگزاری است».

من باید خدا را به واسطه ی این که نعمت جوانی و جمال را به من داده و اخلاق خوب نصیبم نموده شکر کنم و آن به این است که با این شوهر بسازم و در برابر بداخلاقی او صبر کنم، دنیا می گذرد و من می خواهم با ایمان کامل از دنیا بروم.

منابع:
1- علامه محمد باقر مجلسی. بحارالانوار، ج74: 153.
2- محسن کمرای زاده. ورق های آسمانی، ج2: 50.