به گزارش سرویس فرهنگی قدس انلاین علاوه بر حضور هنرمندان در مجالسِ خصوصی ناصرالدین شاه، گویا خود شخص شخیص شاه نیز در اکثر هنرها دستی داشته که در این میان شاعری یکی از آن ها بوده است چنانچه در مقدمه کتاب «مجمع الفصحا» در حدود دویست بیت از اشعار او ضبط و ثبت شده است، چنانچه این غزل نیز از یادگارهای این شاه قجری می باشد:

ای روی ماه ترا، صد بنده همچو پری                از رفتار تو برسد، خجلت به کبک دَری
تشبیه روی ترا، هرگز بَمَه نکم                        زیرا که در نظرم، زیباتر از قَمَری
خورشید بزمگهی، سلطان هر سپهی               شایسته ی کُلَهی، زیبنده ی کَمَری
پیش تو بنده شدن، بهتر ز پادشهی                  بپای تو بوسه زدن، خوشتر ز تاجوری
دادی بِکَف قَدَحم، در عین تشنه لبی                 کردی ز خود خبرم، در عین بی خبری
فارغ ز هر دهنی، کردی بِیِک سخنم                  هرگز چنین سخنی، نشنیدم از دگری
تا در محیط غمت، افتاده کشتی من                  آسوده دل شده ام، از موج هر خطری
من با سپر چکنم، ای ترک سخت کمان              زیرا که می گذرد، تیرت ز هر سپری
بگذشتی از سَرِکین، بر شاه ناصرُ دین                بر قبله گاه زمین، زین سان مَکن گذری

منابع:
1- معیرالممالک، دوستعلی. یادداشت هایی از زندگانی خصوصی ناصرالدین شاه. تهران: تاریخ ایران.
2- هدایت، رضاقلی خان. مجمع الصفحا. تهران: امیرکبیر.
3- بیانی، خانبابا. پنجاه سال تاریخ ناصری تهران: علم.