دوست دارم بچه ام در سرما بمیرد!

دستانش از شدت سرما سرخ شده است؛ از خشکی و سوز هوای زمستان کودک را محکم در آغوش گرفته و در کنجی از خیابان پرتردد مشغول تکدی گری است. کودک گریه می کند و زن بدون توجه به گریه ها از مردم می خواهد در شب سیاه زمستان پولی بدهد تا بتوانند غذایی تهیه کند.
نزدیکش رفتم، گفتم بهزیستی و نهادهای حمایتی حاضرند از تو و فرزندت حمایت کنند. من منی کرد و گفت: نه! من کمک نمی خواهم. اصلا من گدا نیستم.
اصلا به تو چه ربطی دارد که من گوشه خیابان نشسته ام یا نه. می خواهم این بچه در سرما بمیرد! تو چه کاره ای؟ برو و کاسبی مرا بهم نریز!
ماهی یک و نیم میلیون درآمد

مدتی گذشت. وانت باری که پشتش پر از گدا بود، جلوی پای زن ترمز کرد و زن و بچه سوار شدند.
پسر بچه ای که 3 سالی است در حرفه تکدی گری مشغول به فعالیت است می گوید: همه ما حتی این زن برای «قاسم سیاه» کار می کنیم.
وی ادامه می دهد: قاسم هر شب پول ها را جمع می کند و آخر ماه 500 تا 600 هزار تومان به ما می دهد.
به گفته این گدای 7 ساله، ماهیانه بین یک میلیون و 200 تا یک میلیون و 500 هزار تومان درآمد داریم. اما چون قاسم به ما جا و مکان داده و غذای ما را هم تامین می کند، همه پول را بر می دارد و به ما حقوق ماهیانه می دهد.

تکدی گری، یک آسیب اجتماعی

تکدی گری یکی از آسیب های جدی اجتماعی است که جامعه ما دچار آن شده است. متکدیان افرادی هستند که بدون هیچ گونه زحمتی درآمدهای هنگفتی کسب می کنند و جالب است که بیشتر آنها تأکید می کنند که گدا نیستند و جالب است که تحت هیچ شرایطی دست از این کار پردرآمد برنمی دارند.
به گزارش فارس، در جامعه ایرانی که جامعه ای احساسی است، مردم به گدایان کمک زیادی می کنند به همین دلیل با توسعه این پدیده روبه رو هستیم و معضل تکدی گری در شهر هر روز بیشتر دیده می شود.
متکدیان بدون ارائه هیچ کار و خدمتی برای دیگران از آنها توقع پرداخت پول را دارند و اگر هم به برخی از آنها مقدار اندی کمک کنید پول را پس می دهند.
کجا به ما اینقدر پول می دهند؟!

در آوردن پول بی زحمت سبب شده که این افراد، تن پرور شده و هیچ انگیزه ای برای پیدا کردن کار نداشته باشند. یکی از متکدیان می گوید با 6 ساعت کار در ماه کمتر از 2 میلیون تومان درآمد ندارم. اگر بروم و هر جا مشغول به کار شوم حداکثر ماهی 400 هزار تومان در آمد دارم!
در سال های اخیر تعداد متکدیان روز به روز بیشتر شده است. البته شکل تکدی گری هم تغییر کرده به گونه ای که افراد با شگردهای جدید اقدام به گرفتن پول از مردم می کنند.مسؤولان شهری اقدام به جمع آوری متکدیان می کنند اما هیچ نهادی تاکنون به صورت جدی مسؤولیت ساماندهی این افراد را بر عهده نگرفته است، در نتیجه این افراد جمع آوری می شوند چند روزی نگهداری می شوند و دوباره به سطح شهر باز می گردنند.

گدایی اتباع بیگانه

از بین بردن ریشه های اصلی معضل تکدی گری نیازمند یک برنامه بلندمدت است و هیچ گاه نمی توان با برنامه کوتاه مدت این مشکل را برطرف کرد. چرخه ساماندهی این افراد معیوب بوده و تاکنون نتوانسته ایم به صورت اساسی این مشکل را در شهر برطرف کنیم.بیشتر گدایانی که در پیاده روهای شهر با انواع کودکان نوزاد و خردسال که در آغوششان به خواب عمیق فرو رفته در حال جولان دادن هستند، اتباع بیگانه اند.عده ای تکدی گری را به عنوان شغلی پردرآمد انتخاب کرده و تحت هیچ شرایطی این کار را از دست نمی دهند و برخی افراد برای سر قفلی مکان هایی که در آنجا به تکدی گری مشغولند ماهیانه 400 تا 500 هزار تومان می پردازند.

نبود مدیریت شهری

نبود مدیریت واحد شهری باعث شده معضل تکدی گری و کودکان کار بعد از سال ها در کلان شهر تهران همچنان به قوت خود باقی بماند.کودکان، اولین قربانیان تکدی گری هستند. آقا گل می گوید که تا وقتی که زیر 7 سال هستیم مردم بیشتر دلشان برای ما می سوزد و بهتر کمک می کنند ولی وقتی بزرگتر می شویم دیگر کمتر کمک می کنند.وی ادامه می دهد بزرگ تر می شویم باید سراغ فال فروشی و غیره برویم.
علاوه بر نبود مدیریت واحد شهری در ساماندهی متکدیان، یکی دیگر از دلایل اصلی افزایش متکدیان تهران، شهروندانی هستند که با کمک های نقدی خود جیب این افراد را پر پول می کنند.

کمکها را به نهادهای خیریه بدهید

در بیشتر موارد حضور این افراد باعث می شود شهروندان نتوانند نیازمندان واقعی را به درستی تشخیص دهند و با سلب اعتماد عمومی در جامعه به تدریج خطر فراموشی سنت نیکوی «انفاق» و دستگیری از نیازمندان بوجود می آید.هم اینک نهادها و سازمانهایی مانند کمیته امداد امام خمینی(ره) و سازمان بهزیستی و انبوه مؤسسات خیریه مردم نهاد آماده دریافت کمکهای مردم هستند. کمکهایی که گاه بی حساب و کتاب به جیب گدایان حرفه ای واریز می شود و باندهای سازمان یافته را فربه تر می کند و دست آخر چیزی هم عاید گدایان بیچاره نخواهد شد.