به گزارش آتی نیوز، شبکه العربیه بعد از گذشت 100 سال از غرق شدن کشتی تایتانیک به دنبال یافتن سرنخ از قربانیان این حادثه رفته است و بعد از جستجو و تحقیقات به نتایج جالبی از غرق شدن این کشتی تاریخی رسیده است.

به گزارش العربیه، یک قرن از غرق شدن کشتى تایتانیک مى گذرد. زیرا ساعت یک و نیم بعد از نیمه شب 11 آوریل 1912 بود که تایتانیک راهى اقیانوس اطلس شد ولى از چنگ امواج آن رهایى نیافت و در 15 آوریل به قعر اقیانوس نشست.

تایتانیک که در زمان خود بزرگترین، مجلل ترین و سریعترین کشتى از نوع خویش بود، نتوانست رقابت را از آن خود و شرکت متبوعش کند. بلکه با غرق شدنش یکى از بزرگترین حوادث دریایى را رقم زد و یکى از بارزترین مثالها براى اثبات این نکته شد که "دیررسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است". زیرا رکورد شکنی در سرعت یکی از مهمترین عوامل حادثه تشخیص داده شد.

در واقعه ى تایتانیک 1502 نفر جان باختند و 705 نفر توانستند جان سالم بدر برند. وقتى "العربیه.نت" لیست اسامى جان باختگان را مرور کرد، انگیزه اى یافت که موضوع قربانیانى گمنام را دنبال کند. این قربانیان لبنانى هایى بودند که قصد داشتند به دنیاى نو- امریکا- پا نهند.

تنها چیزى که جهانیان را به یاد این قربانیان مى اندازد، اسامى آنها در آرشیو تایتانیک است. اما همولایتى هاى آنان در لبنان و امریکا هنوز هم مى توانند چیزهایى در موردشان بگویند که جالب به نظر مى رسد.

البته جیمز کامرون کارگردان کانادایى فیلم معروف تایتانیک (تهیه شده در سال 1997) در صحنه اى بسیار کوتاه (در حد 6 ثانیه) از فیلم، وجود مسافران عرب در این کشتى را نشان مى دهد، آنجا که مادرى با گفتن "یاللا.. یاللا" به لهجه ى لبنانى دخترش را به شتاب براى خروج مى خواند. همانجا شوهر این زن براى کاهش از وحشت مادر و دختر مى گوید: "بس، بس، خللینى شوفلک" (خوب، خوب، بگذار ببینم چکار مى تونم بکنم). این مرد، دفترچه راهنماى کشتى را ورق مى زند تا راه خروج بیابد.

اکنون تنها دو مقطع ویدیویى از تایتانیک حقیقى در دست داریم که یکى حرکت آخر آن را از ساحل کوینز تاون ایرلند نشان مى دهد و دیگرى هنگام خارج کردنش از قعر دریا 27 سال پیش گرفته شده است.

لذا به سراغ خاطراتى مى رویم که سینه به سینه نقل شده است. تا ببینیم لبنانى ها در آن واقعه چه کردند. نام یک مصرى نیز در فهرست اسامى دیده مى شود. لیکن تنها بودنش موجب شده کسى از او چیز زیادى به یاد نداشته باشد.

به استقبال مرگ، با شعر و آواز

روستاى"کفر مشکی" در شهرستان راشیاى لبنان به تنهایى 13 قربانى در ماجراى تایتانیک از دست داده است. این روستا هم اکنون فقط 500 نفر جمعیت دارد. خلیل سیقلى رئیس انجمن این روستا به "العربیه.نت" گفت: مردم روستاى ما همه ساله براى شادى ارواح قربانیان تایتانیک مراسم دعا در کلیسا برگزار مى کنند.

او گفت: مهاجران روستاى ما در پنج قاره جهان، پراکنده اند. فقط در اوتاواى کانادا بیش از 6000 نفر هستند که زادگاه خودشان یا پدران و اجدادشان همین روستا است.

روستاى حردین در شمال لبنان نیز همه ساله مراسمى دارد. این روستا در حادثه ى تایتانیک 11 قربانى داده است.

باخوس سرکیس عساف رئیس انجمن این روستا گوشه اى از ماجرا را به نقل از بازماندگان این گونه تعریف کرد: ساعات اولیه ى بامداد بود که اصابت کوه یخ به تایتانیک شکاف بزرگى در آن ایجاد کرد و کشتى به تدریج با فاجعه ى غرق شدن مواجه شد.

او ادامه داد: یازده همولایتى ما که خود را در آستانه ى مرگ دیدند، در گوشه اى از کشتى در کنار هم ایستادند و این شعر را که فى البداهه یکى از آنها سروده بود، به صورت ترانه اى دسته جمعى خواندند:

"ابکى ونوحى یا حردین.....عالشباب الغرقانین" (براى ما اى حردین ناله و گریه کن – که ما جوانان تو در حال غرق شدنیم). "غرق منک حدعشر شاب..... بسن الخمسه وعشرین" (از تو یازده جوان غرق مى شوند – آن هم در سن 25 سالگى). "منهم سبعه عزابی.....والبقیه مزوجین" (هفت تن از این جوانان مجردند – و بقیه ازدواج کرده اند). "ما فیهم واحد شایب..... کلن بالخمس وعشرین" (هیچ کدام از اینها پیر نیست – همگى 25 ساله اند).

گریز از خطر انتقام به قعر آبها

لیلى سلوم الیاس، خانم نویسنده ى امریکایى سورى الاصل با الهام از بعضى موارد منتشر شده در مطبوعات آن زمان به نقل از بازماندگان حادثه، داستان نوشته است.

او در کتابى به نام "رویاى کابوس" مى نویسد: بعضى از زنده ماندگان ماجرا مى گویند که تعدادى از لبنانى ها هدف گلوله قرار گرفته و قبل از غرق شدن، کشته شده اند. این افراد ظاهراً به اوامر نگهبانان کشتى توجهى نمى کردند و مستقلاً دنبال نجات جان خود بودند. یکى از آنها مى خواست خود را به کشتى نجاتى برساند که مختص مسافران "درجه یک" بود.

خانم عساف از پینسیلوانیا براى "العربیه.نت" داستان یک لبنانى را تعریف کرد که در جریان حادثه در 19 سالگى جان باخته است. اسم او "ضاهر شدید ابى شدید" و اهل روستاى عبرین در شمال لبنان بود. او با تفنگش بازى مى کرد که به خطا تیرى در مى کند و دختر همسایه را مى کشد. از ترس انتقام، متوارى مى شود و سپس به کمک عمویش راهى امریکا مى گردد. اما او از خطر مرگ به خود مرگ پناه برد.

نقطه پایان یک عصر طلایى

یک محقق ایرانى به نام اصغر نادرى در نوامبر 2002 در پژوهش جالبى در باره ى کشتى تایتانیک، آن را "آخرین رویاى بزرگ یک عصر طلایى" خوانده است."

او مى نویسد: "این کشتى طراحى شده بود تا بزرگترین دستاورد عصر کامیابى ، خودباورى و تجمل باشد. جهان تغییر شگرفى را از نظر مى گذراند، در حالیکه کمتر کسى متوجه این امر بود. رادیو در سال 1901 ابداع شده بود . برادران رایت اولین پرواز موفقیت آمیز خود را در سال 1903 انجام داده بودند . فرضیات قدیم درباره طبقه، اخلاقیات و قواعد تبعیض جنسى در حال نابودى بود. اگر مفهوم تایتانیک به منزله ى نقطه اوج این عصر در نظر گرفته شود،‌ شاید غرق شدن آن پرده و حجابى بود که نقطه پایان یک درام قدیمى و شروع دیگرى را مشخص می کرد.

این محقق حتى نام تایتانیک را انتخابى بر اساس عظمت گرایى خوانده است و روشن مى سازد که براى ساخت این کشتى مجبور شدند کارخانه ى سازنده را به شدت توسعه دهند و بندرگاه بزرگى براى پهلوگیرى آن ایجاد نموده و اختصاص دهند.

به هر حال تایتانیک یکی از معدود حوادث تاریخ بشری است که در خود رازها و رمزهای بسیار دارد. سفر تفریحی و هجرت از سر ناچاری، عشق و غیرت، کار و ثروت و مهمتر از همه، مرگ و ایثار و زندگی در این کشتی در کنار هم بودند تا نمونه ای بیانگر این حقیقت ارایه دهند که "همه ی ما با همه ی احساسات، افکار و تلاشهایمان، مسافران یک کشتی ایم"