به گزارش پایگاه خبری و تحلیلی قدس انلاین ،اگرچه نخستین قسمت این سریال امیدوار کننده بود اما هر چه پیش رفت، سیر نزولی آن شدت گرفت و در چند قسمت اخیر بایستی به ریزش مخاطب این برنامه معترف شد. به طوریکه در چند قسمت آخری که پخش شد، مخاطب فکر می کرد با یک مشت شخصیت ابله در این ماجرا سرو کار دارد. ضعف شخصیت پردازی در این سریال چنان مشهود است که رفتار و دیالوگ های شخصیت های این مجموعه (قریب به اتفاق همه) در مواجهه با اتفاقات انسانی و طبیعی کاملا ساده انگارانه و گاه ابلهانه است. مثلا نحوه صحبت کردن «روشا» (با بازی بهنوش بختیاری) و حرکات اضافی و بیخود این شخصیت چنان مبالغه آمیز است و در لودگی رفتارش چنان زیاده روی شده که مخاطب را عصبی می کند.
اگرچه موضوع اصلی این مجموعه تقلید از سریال «لاست» بود و تشابه اسمی «ساویر» و «ساتور» (با بازی فرزاد حسنی) و نزدیکی این شخصیت ها به یکدیگر تلاشی برای نمایش این شباهت است. حتی وجود «دیگران» در جزیره ای (البته بدون آب در کپی ایرانی اش!) که هواپیما در آنجا سقوط کرده و حتی فلاش بک زندگی هر کدام از شخصیت ها و پرتابشان به گذشته را می توان تلاشی برای نزدیکی این مجموعه به سریال «لاست» دانست اما چنان این کپی ضعیف تر از اصل است که همین ماجرا بیشتر دستمایه خنده شده است. اتفاق جریان سیال ذهن در برخی از قسمت های این مجموعه به بدترین شکل ممکن با اضافه شدن این دیالوگ که «یادته» اتفاق می افتد و در قسمت هایی نیز شخصیت ها بدون بهانه ای منطقی و موجه، بی هیچ دلیلی به خاطرات گذشته خود پرتاب می شوند. در حالیکه اوژینال خارجی این سریال (یعنی لاست) در شخصیت پردازی ها چنان هنرمندانه عمل کرد که پیچیدگی شخصیت ها و ماجراها، مخاطب را مشتاق به تماشای ادامه ماجرا می کرد. البته مقایسه این دو مجموعه به هیچ عنوان عاقلانه و موجه نیست اما شبهه این مقایسه را عوامل دخیل در ساخت مجموعه باعث شدند.
معمولا تقلید از یک اثر نمایشی زمانی توجیه دارد که نویسنده یا کارگردان چیزی اضافه بر آنچه که در آن سریال به نمایش در آمده، می بیند و آن را چنان مهم می یابد که می پندارد با اضافه کردن آن بخش (اگرچه با محوریت و داستان مجموعه قبلی) می توان اثر جدیدی ساخت، اثری که نقاط ضعف آن را در مجموعه جدید دربربگیرد، اما سریال مسیر انحرافی را می توان یک کپی ناقص و بسیار ضعیف تر از نمونه اصلی آن دانست. باز هم تاکید می کنم مقایسه این دو مجموعه اصلا منطقی و موجه نیست اما فیلم نامه نویس و کارگردان اصرار بر این موضوع داشتند.
این سریال جدای از اینکه هیچ سیر منطقی را در روایت طی نمی کند بلکه در شخصیت سازی و فضاسازی هم با اشکالات جدی مواجه است، چنان که مخاطب در قسمت هایی، ساده انگاری درچینش اتفاقات را توهین به شعورش می پندارد. آدم هایی که نه شخصیت کمیک دارند و فضایی که حتی، تلاشی برای ساخت موقعیت طنز در آن نشده و فقط با لودگی شخصیت ها، تلاشی برای به زور خنداندن مخاطب داشته، همه ی آن چیزی است که اخیرا مجموعه «مسیر انحرافی» در جعبه جادو از خود به نمایش گذشته است.