شهید صیاد شیرازی سفر را با یاد شهدا و دلجویی از خانواده‌هایشان پیوند می‌زد تا مأموریتش برکت یابد.

وقتی می خواستیم برویم مأموریت، اول صدقه می داد.

بعد قرآن را بازمی کرد و یک سوره می خواند؛ با ترجمه اش.

بعدش برنامه ی سفر را توضیح می داد و می گفت که چه کارهایی داریم.

چه کارهایی مشترک است و چه کارهایی انفرادی. وقت آزادمان را هم می گفت.

وارد شهر که می شدیم، اول می رفت گلزار شهدا، فاتحه می خواند.

بعدمی رفت سراغ خانواده ی شهدا. با آنها صحبت می کرد و درد دلشان را گوش می کرد.

مشکلاتشان را می پرسید و گاهی یادداشت می کرد، که اگربتواند، حل کند.

بعد می رفتیم سراغ مأموریتمان.

منبع: یادگاران، جلد ۱۱ کتاب شهید صیاد، ص ۹۲