امروز در کوچه‌های محله قدیمی میدان خراسان تهران، جایی که هنوز بوی تند باروت و غبار موشک‌های دشمن در فضا پیچیده است، اتفاقی از جنس نور رقم خورد.
در حالی که دیوارهای زخمی این منطقه حکایت از قساوت حمله دشمن آمریکایی صهیونی دارد، حضور خادمان آستان قدس رضوی، جغرافیای درد را،به صحن و سرای توس پیوند زد.
اهالی محله که با وجود تخریب خانه‌های خود، سنگر زندگی را رها نکرده‌اند، با دیدن پرچم سبز خورشید هشتم، اشک شوق بر چهره‌های خسته خود نشاندند و زیباترین صحنه‌های ارادت را،در میانه آوارها، خلق کردند.
اوج این حضور صمیمی، لحظاتی بود که مادران و پدران این محله، پرچم سبز رضوی را به سینه چسباندند و با دستانی لرزان بر پرچم سبز و متبرک امام رضا(ع) بوسه زدند. آنها که به دلیل شرایط جنگی، راه زیارت برایشان سخت شده بود، امروز ضریح را در آستانه خانه‌های آسیب‌دیده خود، یافتند.
زمزمه‌های اهالی که با گریه و تبرک‌جویی همراه بود، فضای محله را به قطعه‌ای از بهشت بدل کرد. بانوانی که با چشمانی بارانی از راه دور سلام می‌دادند، زیر لب همان شعر همیشگی را زمزمه می‌کردند: «همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می‌خوانم... قبولم کن من آداب زیارت را نمی‌دانم.»
این اقدام معنوی آستان قدس رضوی، پیامی روشن برای جهان داشت؛ اینکه ایمان و مقاومت در دل مردم ایران ریشه‌ای چنان عمیق دارد که هیچ موشک و تهدیدی نمی‌تواند آن را، متزلزل کند. حضور سفیران امام هشتم(ع)، میان مردم سرافراز محله خراسان، ثابت کرد که معنویت، قوی‌ترین سلاح این ملت در برابر اهریمن است.
امروز در تهران، پرچم سبز امام رضا(ع) در میان خرابه‌های باقی‌مانده از جنگ حضور داشت تا نوری از امید و آرامش در قلب‌های مومن این شهر بپاشد؛ نوری که از مشرق توس آغاز شده و تا دورترین نقاط جبهه مقاومت، امتداد دارد.