رسول نجفیان، خواننده، بازیگر و کارگردان/ ایرانیان همچون انگشتان یک دست متحد هستند

هنرمند کشورمان با ارسال یادداشتی برای روزنامه قدس نسبت به جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران واکنش نشان داد.

رسول نجفیان در این دست‌نوشته ابراز داشته است:«نقشه شوم جانیان بی‌رحم و تبهکاران جهانی، در نهایت تجزیه ایران عزیزمان است.ما همچون انگشتان پنجه‌ها با همه اختلاف‌ها که همه قابل حل هستند،مشتی محکم میشویم و میکوبیم بر دهان امپریالیسم جنگ افروز.»

مهوش وقاری، بازیگر/نمی‌دانم چرا برخی هنرمندان رنگ عوض کردند!

در جنگ رمضان ما ایرانیان فهمیدیم همه از یک خانواده هستیم و فقط می‌خواهیم این خانه و خانواده را حفظ کنیم. اگر غیر از این باشد بهتر است اصلا زنده نباشیم!درست است که این روزها شرایط سختی را سپری می‌کنیم، اما همه در تلاشیم میهنمان را با چنگ و دندان حفظ کنیم، ما نمی‌گذاریم یک تکه از وجودمان و پاره تنمان را از ما بگیرند. الان هم می‌بینیم که همه با هر عقیده‌ای کنار یکدیگر ایستاده‌اند و برای آبادانی ایران از خودگذشتگی می‌کنند و همبستگی در بین مردم موج می‌زند.من هم به عنوان یک ایرانی، به عنوان یک هنرمند هیچ موقع حاضر نشدم از کشورم دور شوم، اینجا خانه من است، مگر می‌توانم جایی غیر از خانه خودم احساس آرامش کنم؟!زمانی که صدای انفجاری می‌آید اول به یاد کسانی می‌افتم که دچار سختی و حادثه شده‌اند، این ذات ایرانی است؛ هم‌نوع برای ما مهم است. همه ما تصاویر جنایات آمریکا را دیدیم اما متاسفانه برخی از همکاران ما هنوز آن جانیان را تشویق می‌کنند! این موضوع اصلا برای من قابل درک نیست. اسم این افراد را نمی‌شود هنرمند و انسان گذاشت. زمانی این افراد دوستان و همکاران ما بودند، با حمایت هم‌وطنان خودمان سلبریتی شدند اما من نمی‌دانم چه‌شد رنگ عوض کردند! دیگر در شان ما نیست حتی پیامی برای آگاهی و روشن شدن آنها بفرستیم!از مردم می‌خواهم با وجود تمام فشارهای روحی که این روزها روی دوشمان است باز هم تحمل کنند و اتحاد را از یاد نبرند. ایرانی آرام برای همه هم‌وطنانم آرزومندم.

تینو صالحی، بازیگر/ دریغ است که ایران ویران شود

شرایط این روزهای ایران مرا یاد شعری از فردوسی می‌اندازد؛ این شعر نشان امید به زندگی در روزهای سخت و وطن پرستی ماستو آن را به مردم بزرگ ایران تقدیم می‌کنم.

دریغ است ایـران که ویـران شــود

کنام پلنگان و شیران شــود

چـو ایـران نباشد تن من مـبـاد

در این بوم و بر زنده یک تن مباد

همـه روی یکسر بجـنگ آوریــم

جــهان بر بـداندیـش تنـگ آوریم

همه سربسر تن به کشتن دهیم

بـه از آنکه کشـور به دشمن دهـیم

عبدالرضا نصاری، بازیگر و کارگردان/ استواری را فریاد می‌زنیم

عبدالرضا نصاری، بازیگر و کارگردان در یادداشتی اختصاصی برای قدس آنلاین نوشت: «اراده را مشت می کنیم و استواری را فریاد می زنیم که زمان، زمان اهتزاز پرچم ایران است».

این بازیگر و کارگردان در پیام خود آورده است: «اراده را مشت می کنیم و استواری را فریاد می زنیم که زمان، زمان اهتزاز پرچم ایران است. بهار است و نوروز، و فرصتی برای آغاز است. آغاز مجاهدت و شجاعت، آغاز جانفشانی، چرا که وقت، وقت سرودن ترانه های وطن است. چو ایران نباشد تن من مباد! و من امید دارم در همین بهار غزلی زیبا از سرافرازی بر دلمان خواهد نشست».

فاطمه امینی، مجری تلویزیون / وطن یعنی عشق

فاطمه امینی، مجری تلویزیون در یادداشتی اختصاصی برای قدس آنلاین نوشت: «خاک ناموس است. چطور یک فرزند روی پدر و مادرش غیرت دارد؟ حس ما به وطن همین است. وطن یعنی عشق، غیرت و مراقبت. از وطن باید خیلی مراقبت کرد».

«خاک ناموس است. چطور یک فرزند روی پدر و مادرش غیرت دارد؟ حس ما به وطن همین است. وطن یعنی عشق، غیرت و مراقبت. از وطن باید خیلی مراقبت کرد.

در این ۴۰ سال زندگی‌ام تا این اندازه عاشق نبوده‌ام. لحظه لحظه برای عشقم، ایران، دعا می‌کنم که سرافراز باشد.

فقط به روزی فکر می‌کنم که از رسانه ملی خبر پیروزی ما اعلام شود، از همین الان به پیروزی و هیجان پخش شیرینی شادی فکر می‌کنم»

امرالله احمدجو، نویسنده و کارگردان/زمین دوان به هر سوی و شکار آسمان است

چه قیامت است و غوغا مگر آخرالزمان استکه زمین دوان به هر سوی و شکار آسمان استبه عزای خود نشینیم و یا به سوگ و ماتمکه جهان کمال و کامل به کام ابلهان استکه دو خوک دیوسیرت و به صورت اهرمن رخو دو جانی لجن مخ که جنون شان عیان استهمه گونه بمب و موشک و هرآنچه زانِ کشتنبه وفورشان فراهم و در اختیارشان استپس از آن که خسته گشتند و ملولِ «غزّه بازی»پیِ جنگ و بازی نو، ره تازه شان بر آن استکه دوگانه خون بریزند ، به ویژه کودکان راو سیاه مستِ این نوش که بادهٔ ددان استبه خرابی و به کشتار دگر کمر ببندندبه یکی فراخ دامن طرفی که در جهان استو هماره بوده و هست گل سرسبد زمین راو این حقیقت محض و نه وهم و در گمان استچه خوش آمدند اما که چنان شان بکوبیمکه جهان ببیند اینجا صف و کشور یلان استدُم شان بریده از بیخ و دگر قفا دریدهو چنین «پسی» یقینا که ز «پیش»شان نشان استسر و شاخ شان هم اکنون بشکسته ایم لکن«سر گُندهٔ شکستن به لحاف در، نهان است» ...