فحش‌ها و توهین‌هایش به این و آن، مرز ندارد و دوست و دشمن نمی‌شناسد؛ از همان ۱۰ سال پیش که پایش به کاخ‌سفید باز شد هول بَرش داشت و با واکنش‌هایش در بزنگاه‌های مختلف نشان داد اصلاً انسان متعادلی نیست.

کودک متوهم بدزبان

رفتارهایش بیش از آنکه تداعی‌کننده سیاستمداری کهنه‌کار و آداب‌دان باشد، کودکانه است؛ به‌طوری که هر از گاه دستمایه طنز می‌شود. مثل آن روز که در اجلاس ناتو در جریان گرفتن عکس جمعی سران کشورهای عضو ناتو، نخست‌وزیر مونته‌نگرو را به عقب کشید و هل داد تا خودش جلو همه رهبران ناتو بایستد.
او در بدزبانی میان سیاستمداران هم شهره است؛ بارها و بارها از عباراتی توهین‌آمیز و زننده مثل «چاق»، «زشت» و «احمق» برای توصیف زنانی که از آن‌ها ناراضی است یا برجسته‌ترین رقبای سیاسی او بوده‌اند استفاده کرده است.
اهانت‌هایش یا جنسی است یا رنگ و بوی نژادپرستانه دارد. با تمرکز بر ظاهر و جزئیات جسمی زنان، آن‌ها را به حیوانات تشبیه می‌کند. هیلاری کلینتون را «زن زشت» و «فریبکار» صدا می‌زند و نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا را «زن دیوانه» و «بسیار بیمار». الیزابت وارن، سناتور ایالت ماساچوست در سنا هم از نگاه او «احمق»، «مضر» و «بدنام» است.

تحقیر خبرنگاران

ترامپ حال و حوصله پرسش‌های خبرنگاران کنجکاو و سمج را هم ندارد و خیلی زود در مواجهه با آن‌ها از کوره در می‌رود و معمولاً با عباراتی تند از خجالتشان درمی‌آید؛ به‌طوری که بارها از عباراتی مثل «احمق»، «ناتوان» و «زشت» برای تحقیر خبرنگاران زن رنگین‌پوست استفاده کرده است؛ برای مثال یک‌بار کاترین لوسی، خبرنگار بلومبرگ را «خوک» خطاب کرد.
یا همین اواخر وقتی خبرنگاری از او درباره پرونده جفری اپستین، سرمایه‌گذار بدنام و قاچاقچی دختران جوان زیر سن قانونی پرسیده بود، با تحکم جواب داد: ساکت باش «خوک‌صفت».

داخلی ها را هم برنمی‌تابد

ترامپ علاوه بر خبرنگاران، منتقدان سیاسی‌اش را هم تحمل نمی‌کند و معمولاً هر از گاه در واکنش به انتقادهای آن‌ها، یا برای توصیف رقبای سیاسی‌اش از عباراتی زشت و زننده استفاده می‌کند.
ویروس کرونا که همه‌گیر شده بود و آمریکا رکورد بیشترین شمار جانباختگان کووید۱۹ در جهان را با بیش از ۳هزار نفر زده بود، نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در گفت‌وگو با سی‌ان‌ان ترامپ را به دست‌کم گرفتن بحران سلامت عمومی متهم کرده و گفته بود: انکار [خطر] از سوی ترامپ در آغاز کار به قیمت زندگی مردم آمریکا تمام شده است.
ترامپ عصبانی در مصاحبه تلویزیونی با فاکس‌نیوز از خجالت پلوسی در آمد و با انتقاد تند از صحبت‌های او اظهار کرد: واقعاً غم‌انگیز است. به نظرم یک «توله‌سگ مریض» است. زیادی مشکل داشته است.
اواخر بهمن سال گذشته هم وقتی یک افسر گشت مرزی، الکس پریتی، سی‌وهفت‌ساله، ساکن مینیاپولیس و پرستار بخش مراقبت‌های ویژه امور کهنه‌سربازان را به ضرب گلوله کشت و مینیاپولیس به صحنه تنش و اعتراضات به اجرای قانون مهاجرت تبدیل شد، ترامپ در جریان سفر به آیووا، معترضان علیه خود را «یاغی‌های اجیر شده» و «احمق» توصیف کرد.
یک‌بار دیگر هم وقتی چند ورزشکار لیگ فوتبال آمریکایی موقع پخش سرود ملی قیام نکردند تا اعتراضشان را به رفتارها و تصمیم‌های بی‌منطق دولت اعلام کنند، ترامپ بددهن در سخنرانی‌اش با لحنی توهین‌آمیز درباره آن‌ها گفت: وقتی کسی به پرچم کشور ما احترام نمی‌گذارد، باید گفت آن حرام‌زاده بلافاصله از زمین بیرون آورده شود. آن‌ها باید اخراج می‌شدند.

بدزبانی بی حد و مرز

دونالد در سیاست خارجی نیز حواسش به خودی‌ها و نخودی‌های اطرافش نیست. حتماً به خاطر دارید به سعودی‌ها لقب گاو شیرده‌ای را داده بود که هر وقت بخواهد می‌تواند از آن طلا و دلار بدوشد و هر وقت شیرش تمام شود می‌تواند آن را سر ببرد.
یا آن روزی که در حضور یک مجمع سرمایه‌گذاری سعودی در میامی با لحنی تحقیرآمیز درخصوص بن‌سلمان، ولیعهد عربستان گفته بود: «او فکر نمی‌کرد که بیاید باسن مرا ببوسد (اصطلاحاً چاپلوسی من را بکند)، واقعاً این را باور نداشت… و حالا باید با من خوش‌برخورد باشد… بهتر است با من خوب باشد، باید این کار را بکند…».
ترامپ با همان نگاه نژادپرستانه‌اش ابایی ندارد از اینکه سومالی را «کثیف»، «آلوده»، «نفرت‌انگیز» و «پر از جرم» و افغانستان، هائیتی و چند کشور دیگر را کشورهای «بی‌ارزش» و «آشغال» توصیف کند.

حالا توهین به مردم ایران

حالا این روزها ترامپِ عصبانی از همراه نشدن ناتو با او در جنگ با ایران در پست اخیرش در شبکه تروث سوشال، مردم ایران را ملت دیوانه‌ای می‌نامد که از لحاظ نظامی نابود شده است.
خلاصه آنکه حرف درباره اختلالات روانی رئیس‌جمهور خودشیفته آمریکا زیاد است؛ از انتقادناپذیری‌هایش تا خودشیفتگی، زورگویی، قلدرمآبی و ناسزاگویی برای تحقیر دیگران و با این شرح حال از وضع روان او، نباید از فحش‌ها و عبارات توهین‌آمیزی که این روزها برای ما ایرانی‌ها استفاده می‌کند تعجب کرد.
چند روز پیش «دیوید چارتر» در مقاله‌ای برای ساندی تایمز نوشت: ترامپ گفتمان رکیک بی‌سابقه‌ای به عنوان رئیس یک کشور علیه ایران به کار برد، چیزی که با اصول گفتمان یک رئیس‌جمهور مغایرت دارد، این اقدام سؤال‌های زیادی را درباره رویکرد و وضعیت روانی او و نیز اثربخشی این رویکرد در مدیریت بحران‌های بین‌المللی ایجاد کرده است.

روان‌شناسان چه می‌گویند؟

روان‌شناسان می‌گویند گاهی افراد در مواجهه با دیگران از فحاشی و ناسزا گفتن برای پوشاندن احساس شکست و ناکامی خود استفاده می‌کنند و با فحاشی، مشکلات روانی را که در ساختار ذهنیشان وجود دارد، تسکین می‌دهند. در برخی موارد، فحاشی ریشه در کودکی و ضعف‌هایی در الگوی تربیتی فرد دارد. در این مورد دشنام دادن، تسکینی برای روح متلاطم و ساختار وجود فرد است.
آن‌ها معتقدند افرادی که به‌سرعت عصبانی می‌شوند و توانایی کنترل خشم را ندارند یا افراد ناامید و شکست‌خورده در زندگی شخصی و کاری، قادر به کنترل هیجان خود نیستند و این غیرقابل کنترل بودن احساسات را با فحاشی و استفاده از کلمات توهین‌آمیز بروز می‌دهند.

ناتوانی برای تحقق خواسته‌ها

آن‌ها ناتوانی برای تحقق خواسته‌ها را یکی دیگر از رفتارهای افرادی همچون ترامپ می‌دانند و می‌گویند دلایل خشونت کلامی را باید در روان هر فرد جست‌وجو کرد. افراد دارای مشکلات روان‌شناختی زمانی که قادر نیستند چیزی را که می‌خواهند، در زندگی بدست بیاورند، خشونت کلامی را در دستور کار خود قرار می‌دهند و شروع به ناسزاگویی و فحاشی می‌کنند. این افراد به‌خاطر اختلافات قدیمی و مشکلات دیگر، نسبت به دیگران حس خشم و تنفر دارند و زمانی که با دیگران روبه‌رو می‌شوند، از سازوکارهای دفاعی ناپخته استفاده و سعی می‌کنند با فحاشی و خشونت کلامی، احساساتشان را به آن‌ها بروز دهند.

نداشتن مهارت گفت‌وگو

از نگاه روان‌شناسان نداشتن مهارت گفت‌وگو یکی از دلایل توهین و فحاشی افراد است. بعضی افراد با وجود داشتن سن و سال بالا و بالغ بودن، مهارت گفت‌وگو کردن ندارند یا اگر دارند بسیار اندک است. از همین رو، چون نمی‌توانند مقصود و منظورشان را به‌درستی و روشنی بیان کنند، به خشونت کلامی یا فحاشی رو می‌آورند.

رها شدن از احساس حقارت

رها شدن از احساس حقارت را باید دلیل دیگری برای بروز این رفتار دانست. در برخی موارد افراد احساس کوچک بودن و رذالت می‌کنند و برای اینکه این حس را در خودشان از بین ببرند، دست به خشونت کلامی و فحاشی می‌زنند. فرد با این کار قصد دارد این احساس ناتوانی و حقارت را متوجه فرد مقابلش کند و بگوید او حقیر و کوچک نیست بلکه فرد مقابل، این ویژگی‌ها را دارد.

فحاشی به عنوان راه حلی برای گذر از چالش‌ها

به اعتقاد روان‌شناسان، برخی افراد در کودکی به‌گونه‌ای آموزش دیده‌اند که فحاشی را به عنوان راه حلی برای گذر از چالش‌ها بدانند و با استفاده از آن بتوانند به هدف خود برسند و چیزی را که می‌خواهند، بدست بیاورند.
گاهی نیز شرایطی به وجود می‌آید که فرد از فحاشی و خشونت کلامی برای جلوگیری از فضا و شرایطی که راضی به قرار گرفتن در آن نیست، استفاده می‌کند. برای مثال زمانی که می‌خواهد از بحث درباره موضوعی خاص با فردی دیگر فرار کند، تنها سلاحش را استفاده از خشونت کلامی و فحاشی می‌داند و از آن استفاده می‌کند.

نشانه یک بیماری

نکته پایانی آنکه گاهی نیز بدزبانی برخی ممکن است نشانه یک بیماری باشد. براساس اعلام مرکز آلزایمر انگلیس، پس از تحقیق و بررسی روی حدود ۵۰۰ نفر به این نتیجه رسیده‌اند که علائم دمانس عقلی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. زوال عقل اغلب با مشاهده فراموشی در فرد همراه است، اما این موضوع نخستین علامت این بیماری نیست. محققان می‌گویند فحاشی به دیگران می‌تواند از نخستین علائم ابتلا به زوال عقل باشد.
افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است خویشتن‌داری خود را از دست بدهند. به همین دلیل اصلاً موضوع عجیبی نیست که شاهد آن باشیم این افراد از کلمات زشت، الفاظ رکیک و بی‌ادبانه حتی نسبت به غریبه‌ها استفاده کنند. این افراد ممکن است به دیگران خیره شوند یا به صورت زبانی و جسمی، رفتارهای پرخاشگرانه از خود نشان دهند.