حدیثی زیر که از امام صادق علیه السلام در کتاب صفات‌الشعه نقل شده است تقدیم شما فرهیختگان می شود.

«عنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ زِیَادٍ الْعَبْدِیِّ عَن أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: هَمُّکُمْ مَعَالِمُ دِینِکُمْ وَ هَمُّ عَدُوِّکُمْ بِکُمْ وَ أُشْرِبَ قُلُوبُهُمْ لَکُمْ بُغْضاً یُحَرِّفُونَ مَا یَسْمَعُونَ مِنْکُمْ کُلَّهُ وَ یَجْعَلُونَ لَکُمْ أَنْدَاداً ثُمَّ یَرْمُونَکُمْ بِهِ بُهْتَاناً فَحَسْبُهُمْ بِذَلِکَ عِنْدَ اللَّهِ مَعْصِیَةً.»

مفضل بن زیاد عبدی از امام جعفر صادق علیه السلام نقل کرد که آن حضرت فرمودند:

همّ و غمّ شما (شیعیان) برای فراگیری آثار (علوم) دینتان است؛ و همّ و غمّ دشمنانتان (آزار و اذیت) شماست و قلب‌هایشان با بغض و کینه شما آمیخته است.

تمام آنچه را که از شما می‌شنوند، تحریف می‌کنند و از قول شما (برای خداوند) شریک قرار می‌دهند و سپس به وسیله همین افترا، به شما بهتان و تهمت می‌زنند. پس همین عمل، بعنوان گناه و معصیت (برای به جهنم رفتنشان) در پیشگاه خداوند کافی است.

منبع: صفات الشیعه 15