در کلامی عمیق از امام علی(ع)، سازش و سکوت در برابر معصیت به شدت مورد انتقاد قرار می‌گیرد. ایشان می‌فرمایند که اگر مداهنه در دین خداوند برایش ممکن بود، حتماً آن را انتخاب می‌کرد، اما خداوند از پیروان قرآن نمی‌خواهد که در برابر نادرستی‌ها سکوت کنند. این سخنان امام، یادآور این نکته است که ایمان واقعی مستلزم ایستادگی در برابر ناهنجاری‌ها و پایبندی به اصول دینی است. امام علی (ع) ما را به عمل به وظایف دینی و عدم تساهل در مقابل معصیت تشویق می‌کند.

امام علی علیه السلام می‌فرماید:

... وَاللّهِ لَو عَلِمتُ أنَّ المُداهَنَةَ تَسَعُنی فی دینِ اللّهِ لَفَعَلتُ ، ولَکانَ أهوَنَ عَلَیَّ فی المَؤونَةِ ، ولکِنَّ اللّهَ لَم یَرضَ مِن أهلِ القُرآنِ بِالإِدهانِ وَالسُّکوتِ ، واللّهُ یُعصی .

... سوگند به خداوند، اگر برای سازش در دین خداوند، راهی می‌جُستم، بدان عمل می‌کردم و هزینه اش بر من آسان‌تر بود؛ ولی خداوند نمی‌پسندد که پیروان قرآن، سازش و سکوت کنند، در حالی که خداوند، معصیت می‌شود» .

حلیة الأولیاء : ج ١ ص ٨٥