بهگزارش قدس آنلاین، متن مقاله «محمد الأیوبی» نویسنده و تحلیلگر فلسطینی با عنوان «فرار نتانیاهو به لبنان، کشتار خونین برای جبران شکست!» به این شرح است:
نقض آتش بس میان واشنگتن و تهران یک حادثه جانبی و رخداد حاشیه ای در رفتار نتانیاهو نیست، بلکه یک فعل و عمل سیاسی حساب شده است که عمق بحران ترکیبی جنایتکار جنگی را در سطوح مختلف نشان می دهد به طوری که وجهه وی از هم فروپاشیده است و اتهام زنی علیه وی هم گسترش یافته است.
در سطح خارج، روند تحولات منطقه ای به شکلی نیست که به نفع پروژه و روایت نتانیاهو باشد. در این چارچوب، تجاوزات وحشیانه رژیم صهیونیستی به نظر نمی رسد که فقط تشدید تنش نظامی باشد، بلکه تلاش ناآگاهانه برای برهم زدن معادلات ولو به زیان خون لبنانی است.
اول: فرار به جلو به طوری که جنگ(برای نتانیاهو) به یک ضرورت سیاسی تبدیل میشود
نتانیاهو این نکته را درک می کند که توافق آتش بس با ایران که ترامپ با آن موافقت کرده، نه تنها هیچ دستاورد سیاسی واقعی برای او ندارد بلکه بر عکس، او را در برابر یک پرسش سخت و دشوار در میان افکار داخلی اسرائیل قرار می دهد مبنی بر اینکه : جنگ چه دستاوردی(برای صهیونیستها) داشته است؟ و اینجا به طور مشخص،جنگ برای نتانیاهو از یک گزینه به یک ضرورت تبدیل می شود، زیرا فردی که چهره و تصویری که از خود بر اساس ایده «قدرت مطلق» ساخته، نمی تواند صحنه پسرفت و عقب نشینی را تحمل کند به همین سبب به گشودن جبهه جایگزینی متوسل شده که قابل بهره برداری بیشتری برایش در داخل(فلسطین اشغالی) داشته باشد و آن جبهه لبنان است.
البته این مسئله در رفتار نتانیاهو تازگی ندارد،بلکه رفتار و عملی است که بارها تکرار شده است و هر بار حاشیه مانور سیاسی وی محدود شود، دامنه آتش افروزی وی گسترش می یابد و اینجاست که جنگ برای نتانیاهو به ابزاری برای بازتولید مشروعیت و نه برای تحقق اهداف نظامی واضح و روشن تبدیل می شود.
دوم: شکستن معادله «وحدت میادین و پیوستگی جبههها»
آنچه عملا نتانیاهو را نگران کرده، فقط لبنان نیست، بلکه معادله ای است که ایران آن را پایه ریزی و تثبیت کرده است: معادله به هم پیوستگی جبهه ها و وحدت میادین. موفقیت تهران در تحمیل به هم پیوستگی دو مسیر میان ایران و لبنان یعنی عملا محدود شدن آزادی عمل اسرائیل و قرار گرفتن هرگونه تجاوز در چارچوب گسترده منطقه ای
از اینجا می توان خشونت غیر قابل توصیف نتانیاهو را درک کرد که تلاشی برای شکستن این معادله پیش از تحکیم و ثبیت آن است، حملات سنگین هوایی تنها یک پیام نظامی از سوی او نیست، بلکه یک اعلان سیاسی است مبنی بر اینکه اسرائیل این به هم پیوستگی را نمی پذیرد و برای تحمیل جدایی اجباری میادین از یکدیگر تلاش می کند.
در سطحی دیگر، تنش آفرینی و تجاوزات رژیم صهیونیستی در لبنان در ادامه دکترین قدیمی این رژیم قرار دارد که مبتنی بر «بازدارندگی از طریق ویرانگری» است همانطور که در غزه و لبنان رخ داد. اهداف نظامی به اندازه جوامع اجتماعی کامل، دقیق نیست: ضاحیه(جنوب بیروت)،جنوب و بقاع یعنی جوامع و مناطقی که پشتوانه حزب الله قلمداد می شود.
اینجاست که بمباران به ابزاری برای ایجاد رعب و وحشت و ویرانگری به پیامی برای نسلها در راستای تلاش برای بازیابی موازنه بازدارندگی روانی پس از شکست قدرت نظامی در پیروزی میدانی تبدیل می شود، اما همانطور که تجربه ها ثابت کرده،این ترفند غالبا نتایج معکوسی به دنبال دارد و به جای اینکه نزاع را پایان دهد، سبب تعمیق و تشدید آن می شود.
سوم: مسابقه با زمان پیش از اسلام آباد
زمان برای نتانیاهو بسیار محدود است، فاصله زمانی میان اعلام آتش بس و مذاکرات اسلام آباد، فرصت بسیار محدودی است که نتانیاهو تلاش می کند تا جایی که می تواند از آن سوء استفاده کند، هدف نتانیاهو روشن است اینکه به زعم خود وقایع میدانی جدیدی را پیش از تبلوریافتن تفاهمات سیاسی تحمیل کند.
اما این رفتار نتانیاهو هم، ریسک و خطر بسیار بالایی را به همراه دارد، زیرا تمام توافق آتش بس را در بوته آزمون قرار می دهد. زیرا ایران که تجاوزات اسرائیل به لبنان را نقض مستقیم توافق قلمداد کرده، عملا اشاره ها و پیامهای تشدید پاسخ به این تجاوزات را چه از طریق اظهارات مسئولانش یا از طریق محور مقاومت در منطقه آغاز کرده است.
چهارم: محور مقاومت؛ معادله پشتیبانی و حمایت تمام عیار و همه جانبه در تمام میادین
شرط بندی اسرائیل بر اینکه لبنان تنها و منزوی است، تاکنون یک شرط بندی شکست خورده است، زیرا نشانه ها و علائم دریافتی از تهران، بغداد و صنعاء نشان می دهد که ایده «وحدت میادین» دیگر صرفا یک شعار نیست، بلکه به یک چارچوب عملی واقعی تبدیل شده است.
معنایش این اس که هرگونه تشدید تنش و تجاوز علیه لبنان ممکن است تنها به داخل آن محدود نشود، بلکه به یک رویارویی گسترده منجر خواهد شد و منطقه را به لبه پرتگاه انفجار فراگیر بازمی گرداند.
پنجم : واشنگتن میان همدستی و آزمون
آنچه در جریان است(تجاوزات رژیم صهیونیستی) را نمی توان از موضع آمریکا جدا دانست. دولت واشنگتن خود را در برابر یک آزمون سخت و دشوار می بیند: اینکه آیا به روح توافق با ایران پایبند باشد یا چشم بر رفتار اسرائیل ببندد؟
اظهارات مقامات ایران از جمله سید عباس عراقچی وزیر خارجه یان کشور به وضوح یبانگر این فشار(بر دشمن) است به طوری که آمریکا را در برابر دو گزینه قرار می دهد: یا تثبیت آتش بس و یا تحمل مسئولیت فروپاشی آن. و این معادله ای است که حاشیه مانور آمریکا را محدود کرده و آن را در موضع بازخواست سیاسی قرار می دهد.
نتیجه
آنچه امروز نتانیاهو انجام می دهد، صرفا یک تشدید تنش نظامی نیست،بلکه قمار سیاسی بزرگ است، او این حقیقت را درک می کند که فرصتهای به شکست کشاندن توافق آتش بس، تضمین شده نیست، ولی تلاش می کند تا حداقل آن را از طریق غرق کردن لبنان در موجی از خشونت، از مضمون و محتوا خالی کند تا به زعم خود، روند اوضاع را به که به ضرر اوست، برهم بزند، اما این قمار خطرات بسیار بزرگی برای او به همراه دارد، زیرا به جای اینکه آینده سیاسی او را نجات دهد، ممکن است فروپاشی و سقوط او را تسریع می بخشد و به جای تحمیل معادلات جدید، خود را در برابر معادله منطقه ای پیچیده تر که قادر به سیطره بر آن خواهد بود، خواهد یافت.
در پایان باید گفت که به نظر می رسد نتانیاهو فقط در جبهه های خارج نمی جنگد، بلکه وارد مهمترین نبرد خود در داخل(رژیم صهیونیستی) می شود... با زمان و با واقعیتی که با چنان سرعتی تغییر می کند که قادر به مهار آن نخواهد بود.
نظر شما