در ادامه فعالیتهای علمی و فرهنگی معاونت فرهنگی و دانشجویی دانشگاه بینالمللی امام رضا(ع)، پنجمین شماره از مجموعه اینفوگرافیهای روان با موضوع ترومای بیننسلی و التیام زخمهای پنهان منتشر شد. این محتوای تحلیلی با نگاهی دقیق به آثار روانی جنگ و بحرانهای جمعی، بر این واقعیت تأکید دارد که تروما تنها تجربهای فردی و مقطعی نیست، بلکه در بسیاری از موارد میتواند به میراثی ناخواسته بدل شود که احساس اضطراب، ناامنی، افسردگی و بیاعتمادی را در قالب رفتارها و الگوهای ذهنی از والدین به فرزندان منتقل میکند.
در این گزارش روانشناختی، با استناد به منابع معتبر از جمله سازمان بهداشت جهانی، ترومای بیننسلی بهعنوان یکی از پدیدههای مهم و کمتر دیدهشده در حوزه سلامت روان معرفی شده است؛ پدیدهای که اگر بهدرستی شناسایی و مدیریت نشود، میتواند بر کیفیت روابط خانوادگی، رشد هیجانی کودکان و حتی نگاه نسلهای بعدی به جهان و دیگران اثر بگذارد. از همین رو، اینفوگرافی یادشده تلاش کرده است تا با زبانی ساده، اما علمی، ابعاد این آسیب پنهان را برای مخاطبان روشن کند.
بخش مهم این محتوا به نقش روایتگری در فرآیند التیام اختصاص دارد؛ رویکردی که در آن بیان تجربههای تلخ، نهتنها به تخلیه هیجانی کمک میکند، بلکه فرصتی برای معنا دادن دوباره به رنجها، بازسازی احساس کنترل و کاهش فشارهای روانی فراهم میسازد.
بر همین اساس، روایتکردن تجربههای زیسته، چه در قالب گفتوگوهای فردی و خانوادگی و چه در قالب تولیدات فرهنگی و آموزشی، میتواند به شکستن سکوتی کمک کند که سالها زخمهای روانی را در لایههای پنهان نگه داشته است.
در ادامه این گزارش بر این نکته تأکید شده است: 《التیام ترومای بیننسلی، تنها با درمانهای فردی محقق نمیشود، بلکه نیازمند شکلگیری یک رویکرد اجتماعی و فرهنگی است. ایجاد فضاهای امن برای گفتوگو، ترویج فرهنگ قصهگویی در محیطهای آموزشی، مستندسازی تجربههای زیسته و حمایت از سازمانهای مردمنهاد از جمله راهکارهایی است که میتواند به کاهش اثرات این آسیب کمک کند. همچنین آشنا ساختن نسل جدید با واقعیتهای گذشته، نه باهدف بازتولید رنج، بلکه برای افزایش درک، همدلی و آگاهی، از دیگر محورهای موردتوجه این مجموعه بوده است》.
این گزارش در پایان یادآور میشود که 《اگر تجربههای تلخ و آسیبزا در زمان مناسب شنیده، فهمیده و پردازش شوند، میتوانند بهجای آنکه به زنجیری خاموش میان نسلها تبدیل شوند، به نقطهای برای آغاز ترمیم و بازسازی روانی بدل گردند؛ ترمیمی که نهفقط فرد، بلکه خانواده و جامعه را نیز از بازتولید زخمهای گذشته مصون نگه میدارد》.
نظر شما