به‌گزارش قدس آنلاین، همزمان با دور تازه گفت‌وگوهای ایران و آمریکا، و در شرایطی که حتی منابع نظامی واشنگتن اذعان دارند تنگه هرمز تحت کنترل کامل ایران قرار دارد، فرماندهی مرکزی آمریکا(سنتکام) اعلام کرده که قصد دارد مسیر امنی برای عبور از این آبراه ایجاد کند.

طبق گزارش شیماء بوعلام، خبرنگار الجزیره، اجرای چنین عملیاتی برای آمریکا با ریسک‌های قابل‌توجهی همراه است. او می‌گوید وضعیت امنیتی هرمز و ابهام درباره نحوه واکنش ایران به هرگونه عبور بدون هماهنگی، نگرانی‌های جدی برای آمریکا به وجود آورده است. به‌ویژه آنکه ایران با استقرار مین‌های دریایی و ایجاد پوشش آتش‌باری در اطراف این گذرگاه، شرایط را برای هر تحرک نظامی دشوار کرده؛ گذرگاهی که روزانه بخش مهمی از انرژی جهان از آن عبور می‌کند.

در گزارش الجزیره تأکید شده که اگر آمریکا تصمیم به آغاز عملیات ایجاد این «گذرگاه امن» بگیرد، ناچار است ابتدا یک عملیات اطلاعاتی گسترده برای شناسایی موقعیت سکوهای موشکی، قایق‌های تندرو و مین‌های دریایی ایران انجام دهد؛‌ عناصری که به‌گفته گزارش، می‌توانند خطرناک‌ترین تهدیدات برای نیروهای آمریکایی باشند.

نشانه‌های اولیه این عملیات از زمانی پدیدار شد که پیت هِگست، وزیر جنگ آمریکا، از حرکت ناوشکن‌های «فرانک پیترسون» و «مایکل مورفی» به سوی آبراه هرمز و ایجاد نوعی منطقه قرنطینه دریایی خبر داد. براساس اعلام سنتکام، واشنگتن در مرحله نخست قصد پاکسازی کامل تنگه را ندارد، بلکه دنبال ایجاد یک مسیر مشخص و تأییدشده برای عبور امن کشتی‌هاست؛ مسیری که قرار است امنیت آن از هوا نیز پشتیبانی شود.

مین‌های دریایی؛ مهم‌ترین چالش

خبرنگار الجزیره می‌گوید متنوع‌ترین و خطرناک‌ترین مانع پیش روی این عملیات، مین‌های دریایی ایران است؛ تجهیزاتی که به‌صورت سطحی، شناور، مغناطیسی، صوتی یا حتی پنهان در کف دریا عمل می‌کنند. برخی از آن‌ها با جریان آب حرکت می‌کنند، برخی با برخورد منفجر می‌شوند، و نوع پیشرفته‌تر—مین‌های اژدری—به‌محض شناسایی هدف به سمت آن پرتاب می‌شوند. مین‌های خوددفن‌شونده نیز زیر لایه‌های رسوبی پنهان می‌شوند و کشف آن‌ها بسیار دشوار است.

تا اسفندماه گذشته، برآورد می‌شد ایران حدود ۶ هزار مین و صدها قایق تندرو در اختیار داشته باشد؛ ترکیبی که امکان پخش سریع مین‌ها در هرمز را فراهم می‌کند. هرچند آمریکا مدعی است بخش زیادی از شناورهای رزمی ایران را هدف قرار داده، اما درباره میزان واقعی خسارت اطلاعات دقیقی منتشر نشده است.

برای مقابله با این وضعیت، به گفته الجزیره، حضور مین‌روب‌ها اجتناب‌ناپذیر است. این شناورها که بدنه‌های غیرفلزی و اثر مغناطیسی بسیار پایینی دارند، ابتدا با سونار مین‌ها را شناسایی و دسته‌بندی می‌کنند و سپس از طریق ربات‌های زیردریایی یا غواصان متخصص اقدام به خنثی‌سازی می‌کنند.

اما حتی با وجود این تجهیزات، چالش‌ها کم نیست. پاکسازی تنها ۵۰ تا ۱۰۰ مین ممکن است چند روز طول بکشد، و حذف مین‌های کوچک‌تر تا دو ماه زمان ببرد؛ بنابراین مقابله با صدها مین در چنین منطقه حساسی می‌تواند ماه‌ها به طول بینجامد. علاوه‌براین، برای اجرای یک عملیات کامل، بیش از ۲۰ شناور شامل مین‌روب‌ها، کشتی‌های فرماندهی و سامانه‌های رباتیک زیرآبی مورد نیاز است.

در پایان گزارش آمده است که بدون هماهنگی با ایران، بخش‌هایی از آب‌های بین‌المللی هرمز ممکن است به صحنه رویارویی تبدیل شود، چرا که عرض محدود این گذرگاه هر حرکت نظامی را به هدفی آشکار و در معرض خطر بدل می‌کند.