معمای اسلامآباد؛ دیپلماسی در اتاقهای جداگانه
ورود همزمان هیئتهای ایرانی و آمریکایی به یک شهر، در شرایط عادی میتوانست نویدبخش یک گشایش تاریخی باشد. اما رصد گزارشهای الجزیره و سیانان پرده از واقعیتی پیچیدهتر برمیدارد. دستگاه رسانهای کاخ سفید با تبلیغات گسترده تلاش میکند تا سفر فرستادگان ترامپ را نشانهای از «تسلیم قریبالوقوع تهران» جلوه دهد؛ اما موضع قاطع دستگاه دیپلماسی ایران، این فضاسازی را باطل کرد.
اعلام رسمی تهران مبنی بر عدم برگزاری «مذاکرات مستقیم»، پیامی روشن به واشنگتن بود: ایران، با کشوری که در حال دزدی دریایی و محاصرهی بنادر اوست، سر یک میز نخواهد نشست. به تعبیر تحلیلگران مستقل، حضور عراقچی در پاکستان، نه برای «چانهزنی بر سر تسلیم»، بلکه برای «تثبیت خطوط قرمز ایران» نزد میانجیگران است. تهران با صدای بلند اعلام کرده است که هیچگونه توافق هستهای یا منطقهای، پیش از لغو کامل محاصرهی دریایی آمریکا، حتی در دستور کار قرار نخواهد گرفت. واشنگتن اکنون در حال فرستادن نمایندگانش به ملاقات «سایههایی» است که شرط نمایان شدنشان، خروج آمریکا از مدار توهم است.
جنگ اقتصادی کور؛ از رمزارز تا تحریم چین
در حالی که ژنرالهای ترامپ در میدان نظامی نتوانستهاند بازدارندگی ایران را در هم بشکنند، تیم اقتصادی او به سلاحهای پنهان روی آورده است. اعلام مسدودسازی ۳۴۴ میلیون دلار از داراییهای دیجیتال (رمزارز) مرتبط با ایران و تحریم ۴۰ شرکت کشتیرانی، از جمله یک پالایشگاه بزرگ چینی، نشاندهندهی استیصال عمیق واشنگتن است.
وزیر خزانهداری آمریکا، با صراحت اعلام کرده است که هدف از این تحریمها، «افزایش فشار» است. اما تاریخ اقتصاد سیاسی ثابت کرده است که جنگهای هیبریدی در این سطح، همچون تیری است که کمانه کرده و به سمت غرب بازمیگردد. وقتی بازار گاز مایع (LNG) به گزارش آژانس بینالمللی انرژی، تا سه سال آینده ملتهب خواهد ماند و نفت برنت بالای ۱۰۵ دلار تثبیت شده است، تحریم شرکای تجاری ایران در آسیا، صرفاً کاتالیزوری برای تعمیق شکاف میان اقتصاد شرق و غرب خواهد بود.
لایههای پنهان جامعه؛ استقامت در برابر «جنگ تاریکی»
یکی از مهمترین پیامهای داخلی در ۲۴ ساعت گذشته، درخواست صادقانه و شفاف رئیسجمهور ایران از مردم برای «مدیریت مصرف انرژی» بود. این سخنان، فراتر از یک توصیهی اجرایی، پرده از استراتژی پنهان دشمن برمیدارد.
محور غربی-عبری، پس از شکست در تحمیل یک «شوک نظامی برقآسا»، اکنون به دنبال یک «جنگ فرسایشی زیرساختی» است تا با قطعی برق و ایجاد کمبودهای معیشتی، در جامعهی ایران تولید نارضایتی کند. اما همانطور که قرارگاه خاتمالانبیاء(ص) در بیانیۀ خود اشاره کرد، نیروهای مسلح ایران پس از تجربهی این دور از جنگ، قدرتمندتر و هوشیارتر شده اند. جامعهای که در اوج بحران، با یک درخواست شفاف حاکمیتی برای همبستگی در مصرف روبهرو میشود، جامعهای نیست که زیر فشار محاصرهی دریایی ترامپ دچار فروپاشی شود.
ایستگاه پنجاه و هفتم؛ بر لبهی شمشیر دیپلماسی
ما اکنون در یکی از متراکمترین و مبهمترین لحظات این درگیری ۵۷ روزه قرار داریم. به زودی، با استقرار کامل فرستادگان آمریکایی در پاکستان، جهان نظارهگر «بازی ارادهها» خواهد بود.
آیا جرد کوشنر، که تجربهاش محدود به قراردادهای یکجانبۀ «ابراهیم» است، متوجه این واقعیت خواهد شد که ایرانِ مقتدر با کشورهای سازشکارِ عربی متفاوت است؟ اگر واشنگتن با همان ذهنیت «تسلیم مطلق تهران» وارد هتلهای اسلامآباد شود، خروجی این سفر، نهتنها توافقی در پی نخواهد داشت، بلکه جرقهای خواهد بود که انبار باروت خلیجفارس و دریای سرخ را به مرحلهی انفجاری بیبازگشت نزدیکتر میکند. ایران امروز ثابت کرده است که کلید تنگهی هرمز، نه با تهدیدهای واشنگتن میچرخد و نه با لبخند فرستادگان ترامپ.
نظر شما