بهگزارش قدس آنلاین، دو روز گذشته، نشست هماهنگکنندگان ملی بریکس و امروز و فردا، نشست وزرای امورخارجه این سازمان بینالمللی در دهلینو برگزار شده و میشود و در همین راستا، وزیر امور خارجه کشورمان در رأس هیئتی به هندوستان رفته و غریبآبادی، معاون وزیر، این حضور را بیانگر انتخاب راهبردی جمهوری اسلامی ایران برای تقویت چندجانبهگرایی، گسترش همکاریها و مشارکت در شکلدهی به نظمی عادلانهتر در نظام بینالملل دانسته و یادآور شده که بریکس با استقلال در تصمیمگیری و دفاع از حقوق ملتها در برابر انحصار، تحریم و اجبار تکامل خواهد یافت.
بریکس یک سازمان بیندولتی با عضویت اولیه برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی بوده و درواقع نام خود را از حروف نخست نام این کشورها به عاریت گرفته و در ادامه دولتهایی مانند مصر، اتیوپی، ایران، اندونزی، نیجریه و... به آن پیوستهاند. سازمانی که بیشتر با اهداف صرفاً اقتصادی شکل گرفته و حالا به شکل یک بلوک ژئوپلیتیکی تکامل پیدا کرده است.
در حالی که معضلات و ضعفهای موجود در سازمان بریکس و میان اعضای آن، طیف وسیعی از اختلافات و رقابتهای ناسالم سیاسی، مدعیات مرزی و سرزمینی و یا وابستگیهای مخرب به بازیگران و عوامل غیرهمسو را شامل میشود؛ شاید وجود عامل یا عوامل نامطلوبی نظیر امارات متحده عربی (با ارفاق زیاد) به عنوان اسب تروای نظام تمامیتخواه و یکجانبهگرای بینالملل فعلی در این سازمان را بتوان به عنوان پاشنه آشیل آن در جهت نیل به اهداف بزرگی چون بازتعریف نظم بینالمللی جدید دانست.
از این رو و با توجه به خباثت قبیلههای متحده ساکن در جنوب خلیجفارس علیه یکی از اعضای نافذ بریکس یعنی جمهوری اسلامی ایران، کمترین توقع ممکن، با توجه به لزوم واقعگرایی و ارتباطات مالی و اقتصادی گسترده شیخنشینها با اعضای بریکس؛ وقوع یک توبیخ اساسی و تذکری جدی است تا شاید این عامل نامطلوب و مزاحم را که اتفاقاً در تلاش برای اخلال در نقش کاتالیزوری ایران در جابهجایی قدرت بینالمللی عمل کرده است، مقداری با حد و اندازههای خود آشنا کند.
گذشته از این ضعفهای غیرقابل انکار، بریکس در کنار شانگهای، به عنوان سازمانهایی با ماهیتهای متفاوت و مکمل، حالا عینیترین تصویر از دنیای پس از فروپاشی نظام تکقطبی به رهبری ایالات متحده است و این در حالی است که همه نشانهها و شواهد، آغاز روند این فروپاشی را تأیید میکنند. از رفتار تکرارشونده امپراتوریها در آستانه سقوط، جنگهای بیپایان، نارضایتیهای داخلی، تحقیر و انزوای همپیمانان و البته ظهور عامل یا فرایند تسهیلگر این سقوط (در اینجا عاملیت قهرمانانه جمهوری اسلامی ایران و استفاده هوشمندانه از ابزارهای ژئوپلیتیکی مانند تنگه هرمز و شریان انتقال انرژی و... به عنوان فرایند تسهیلگر یا کاتالیزور این تجزیه و ترکیب بزرگمقیاس) همه و همه، خبر از قریبالوقوع بودن این بازتنظیم ضروری در نظم قدرت جهانی دارد؛ همان چیزی که بریکس انتظار آن را میکشد.
از این رو، حضور وزیر امورخارجه کشورمان در دهلینو و شرکت در اجلاس بریکس، پس از مقاومت قهرمانانه جمهوری اسلامی ایران در برابر ضدقهرمان این داستان یعنی ایالات متحده آمریکا و نوچههای منطقهای آن، بسیار متفاوت خواهد بود و حالا این ما هستیم که حتی جلوتر از مؤسسان بریکس یا بنیانگذاران شانگهای، در حال تحقق اهداف و آرزوهای ملتهای مستقل و نیمهمستقل جهانیم و البته که هزینه آن را هم با عزیزترین داشتههایمان، رهبر مقتدر و مظلوم، نوگلان میناب و هزاران شهید دیگر پرداختهایم و حالا نوبت بریکس است تا سهمی هرچند کوچک در این کارزار شجاعت و درایت داشته باشد و تنها در آن صورت است که میتوان «غروب غرب» را در «طلیعه بریکس» انتظار داشت.
نظر شما