در روزگاری که صداها و پیام‌ها از هر سو انسان را فرا می‌خوانند، سخن امام جواد(ع) معنایی ژرف‌تر پیدا می‌کند. آن حضرت می‌فرمایند هر کس به سخنگویی گوش فرا دهد، در حقیقت او را پرستیده است؛ زیرا شنیدنِ همراه با پذیرش، نوعی پیروی و تسلیم است. اگر این سخن از خدا و حقیقت سرچشمه بگیرد، شنونده در مسیر بندگی خدا قرار می‌گیرد؛ اما اگر زبانِ گوینده ترجمان شیطان و باطل باشد، گوش سپردن به آن نیز انسان را در جرگه پیروان شیطان قرار می‌دهد. این حدیث، دعوتی است به دقت در اینکه به چه صداهایی گوش می‌سپاریم.

امام جواد علیه السلام می‌فرماید:

مَن أصغی إلی ناطِقٍ فَقَد عَبَدَهُ فَإن کانَ النّاطِقُ عَنِ اللّهِ فَقَد عَبَدَ اللّهَ وإن کانَ النّاطِقُ یَنطِقُ عَن لِسانِ إبلیسَ فَقَد عَبَدَ إبلیسَ؛

هرکه گوش به گفته سخنگویی دهد، در واقع او را پرستیده است. اگر [آن سخنگو] از خدا بگوید، خدا را پرستیده و اگر از شیطان بگوید، شیطان را پرستیده است.

گزیده تحف العقول، ص ۶۳