به‌گزارش قدس آنلاین، تصمیم «سید مقتدی صدر» برای انحلال کامل «سرایا السلام» و الحاق آن به ساختار رسمی دولت عراق، یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی ـ امنیتی عراق در ماه‌های اخیر به شمار می‌رود؛ تصمیمی که همزمان با تشدید فشارهای آمریکا بر بغداد، پرسش‌های مهمی را درباره نسبت میان «اقتدار دولت»، «حفظ توان مقاومت» و «مداخله خارجی» در عراق ایجاد کرده است.

رهبر جریان صدر روز چهارشنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد «به دلیل مصلحت عمومی کشور و برای جلوگیری از خطراتی که عراق را تهدید می‌کند» سرایا السلام به‌طور کامل از جریان ملی شیعی جدا شده و تحت فرمان دولت و تشکیلات نظامی قرار می‌گیرد. صدر همچنین از بخش‌های غیرنظامی وابسته به این تشکیلات خواست به مجموعه «البنیان المرصوص» بپیوندند و هرگونه ساختار نظامی، مقر، سلاح و نشانه سازمانی را کنار بگذارند.

هرچند مقتدی صدر در سال‌های گذشته نیز بارها از تعلیق یا انحلال شاخه نظامی خود سخن گفته بود، اما تفاوت مهم این بار، تأکید بر ادغام در ساختار رسمی دولت و فرماندهی کل نیروهای مسلح است؛ اقدامی که با استقبال رسمی دولت عراق روبه‌رو شد. دفتر نخست‌وزیری عراق در بیانیه‌ای از «موضع ملی و مسئولانه» صدر قدردانی کرد و آن را گامی در راستای تقویت نهادهای دولتی، تثبیت حاکمیت و اجرای قانون دانست.

فارغ از انگیزه‌های پیدا و پنهان مقتدی صدر از این اقدام، این تحول را نمی‌توان جدا از فضای فشارهای فزاینده آمریکا بر بغداد تحلیل کرد. همزمان با تلاش عراق برای حفظ موازنه میان تهران و واشنگتن، گزارش‌های رسانه‌های آمریکایی نیز از اعمال فشارهای اقتصادی و سیاسی آمریکا به بغداد حکایت دارد. یکی از همین نمونه‌ها توییت‌های صریح ترامپ در مخالفت با بازگشت «نوری المالکی» به قدرت بود. ترامپ تهدید کرده بود در صورت نخست‌وزیری او، دسترسی عراق به درآمدهای نفتی محدود خواهد شد.

حملات با کیفیت گروه‌های مقاومت مردمی عراق به پایگاه‌های نظامی آمریکا در این کشور در طول جنگ تحمیلی سوم علیه ایران نیز موضوعی بود که سبب شد آمریکا، شرط دسترسی عراق به درآمدهای نفتی‌اش را که تحت نظارت بانک فدرال رزرو نیویورک نگهداری می‌شود، معرفی عاملان حمله تعیین کند. با وجود اعلام رسمی این انحلال و ادغام در بیانیه‌های رسمی صدر و دولت، تحلیلگران درباره میزان اجرای واقعی این تصمیم تردید دارند.

تجربه‌های پیشین نشان داده برخی اعلام‌های مشابه، بیش از آنکه به خلع سلاح واقعی بینجامد، نوعی جداسازی اسمی بوده است. به هر ترتیب، آنچه اهمیت دارد حفظ معادله‌ای است که در آن بتوان هم اقتدار دولت را حفظ کرد و هم ظرفیت جریان‌های مردمی مقاومت را که در شکست تروریسم و حفظ امنیت نقشی برجسته ایفا کرده‌اند، از گزند پروژه‌های مهار آمریکایی مصون نگه داشت. واکنش‌های آینده گروه‌های مقاومت عراق همچون الحشدالشعبی، سنجه‌ای برای این موضوع خواهد بود.