هیچ‌کس زحمات بازیکنان تیم ملی را انکار نمی‌کند. آن‌ها در ماه‌های گذشته زیر فشارهای فراوان جنگیدند و برای موفقیت تلاش کردند؛ اما احترام به تلاش بازیکنان، به معنای تعطیل کردن عقلانیت نیست. فوتبال با احساسات اداره نمی‌شود؛ با نتیجه، عملکرد و معیارهای قابل سنجش قضاوت می‌شود.این روزها اصرار برخی از اعضای کادر فنی بر استفاده از واژه «تاریخ‌سازی» شبیه یک پروژه رسانه‌ای است برای تغییر روایت و پایین آوردن سطح انتظارات.
تاریخ‌سازی تعریف دارد؛ یعنی عبور از مرزهایی که پیش از این وجود داشته است؛ یعنی ثبت دستاوردی که فوتبال یک کشور را وارد فصل تازه‌ای کند. حذف از مرحله گروهی جام جهانی، حتی اگر بدون شکست باشد، در هیچ جای دنیا تاریخ‌سازی محسوب نمی‌شود؛ به‌ویژه در جام جهانی ۴۸ تیمی که اساساً شانس صعود تیم‌ها نسبت به ادوار گذشته بیشتر شده است.
از جام جهانی ۱۹۹۸ تاکنون، تیم ملی ایران سه، یک، یک، چهار و سه امتیاز کسب کرده است. اگر چهار امتیاز جام جهانی ۲۰۱۸ تاریخ‌سازی نبود، امروز حذف در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ با چه منطقی باید چنین عنوانی را بگیرد؟ حتی در این دوره نیز ایران نتوانست به جمع ۳۲ تیم برسد؛ مرحله‌ای که در فرمت قبلی، نقطه آغاز جام جهانی بود. این‌ها واقعیت‌هایی هستند که با بازی با کلمات تغییر نمی‌کنند.
وقتی یک حذف معمولی را «تاریخ‌سازی» معرفی می‌کنید، دیگر ضرورتی برای پاسخ‌گویی باقی نمی‌ماند. دیگر کسی نمی‌پرسد چرا صعود نکردیم، چرا در بزنگاه‌ها نتیجه نگرفتیم و چرا فوتبال ایران همچنان از عبور از سقف تاریخی خود ناتوان است. همه چیز زیر سایه چند واژه پرطمطراق دفن می‌شود.
متأسفانه بخشی از رسانه‌ها نیز به جای آنکه ناظر باشند، به بلندگوی این روایت تبدیل می‌شوند. خبرنگاری که باید ادعاها را با آمار و سابقه فوتبال ایران بسنجد، گاهی همان واژه‌هایی را تکرار می‌کند که برای ساختن یک موفقیت خیالی طراحی شده‌اند. نتیجه، شکل‌گیری یک رضایت مصنوعی است که مطالبه‌گری را نابود می کند. واقعیت این است که خرج کردن واژه‌های بزرگ برای پوشاندن نتایج معمولی، افتخار و تاریخ نمی‌سازد، فقط صورت مسئله را عوض می‌کند. یادمان نرود تاریخ را نمی‌توان با تریبون ساخت. تاریخ را در زمین مسابقه می‌سازند.