این روزها، روزهای سربلندی، باور، ایستادگی و اقتدار مردم است؛ روزهایی که در حافظه تاریخ این سرزمین ماندگار خواهد شد. یکی از اتفاقاتی که در این روزها بیش از هر چیز برایم جای تأمل و شگفتی دارد، این است که مردم نازنین کشورم، با همه سلیقه‌ها، نگاه‌ها و دیدگاه‌های متفاوت، زیر یک پرچم واحد گرد هم آمدند. حتی آنان که در بسیاری از موضوعات اختلاف ‌نظر داشتند، در کنار یکدیگر ایستادند؛ چراکه وقتی نام خاک، پرچم و ناموس به میان می‌آید، گویی همه سلیقه‌ها رنگ می‌بازد، همه فاصله‌ها کوتاه می‌شود و دست‌ها در کنار یکدیگر فشرده می‌گردد تا تصویری واحد از یک ملت شکل بگیرد.
مردم ایران شکوهی را خلق کردند که به باور من در کمتر نقطه‌ای از جهان می‌توان نمونه‌ای از آن را مشاهده کرد. این نمایش بزرگ اقتدار، عزت، همبستگی و همراهی، جلوه‌ای بی‌بدیل از روح یک ملت بود؛ ملتی که در بزنگاه‌های تاریخی، بار دیگر نشان داد چگونه می‌تواند از دل اندوه، عظمت بیافریند و از دل فقدان، اتحاد و همدلی را به نمایش بگذارد.
هنرمندان نیز هر یک با زبان و بیان خود، از این سوگ و از این فراقی که رخ داده سخن گفتند و احساساتشان را به شکلی هنرمندانه ابراز کردند. فرقی نمی‌کند نقاش باشند یا بازیگر، نویسنده باشند یا خطاط، شاعر باشند یا خواننده؛ آنچه در میان همه آنان مشترک بود، بازتاب این اندوه بزرگ و این همدلی عمیق ملی بود. اما حقیقت آن است که رنگ اصلی این تابلو زیبا و این حماسه ماندگار را مردم رقم زدند. این مردم بودند که با حضور خود، با اشک‌ها، با بغض‌ها و با ایستادگی‌شان، این تصویر باشکوه را نقاشی کردند.
امروز جهان نظاره‌گر مردمی است که با همه سلایق، علایق، زبان‌ها و قومیت‌های گوناگون، در کنار یکدیگر حضور پیدا کردند و در بدرقه رهبری ایستادند که سال‌ها برای آنان از قله‌ها گفت، راه را نشان داد، از ایثار سخن گفت و چراغ امید را در دل‌ها روشن نگه داشت.
مردم نیز امروز در پای بدرقه او ایستادند و بی‌تردید همچنان خواهند ایستاد. این مردم به رشد، اعتقاد و بعثتی رسیدند که حضرت آقا پیش از شهادتشان برای آنان به ارمغان آورده بودند.
یقین دارم که فرزندان ما نیز در آینده این مشق را از روی سرمشقی که پدران و مادرانشان و خانواده‌هایشان نوشته‌اند ادامه خواهند داد؛ مشقی از جنس وفاداری، ایثار، همدلی و عشق به وطن. آنچه این روزها رقم خورد، تنها یک بدرقه نبود؛ روایتی بود از پیوندی عمیق میان مردم و آرمان‌هایی که سال‌ها با آن زیسته‌اند.
به باور من، نام رهبر عزیزمان در تارک تاریخ جاودانه خواهد ماند؛ اما حسرت نبودن ایشان، چیزی جز فراق و افسوس به همراه ندارد و چاره‌ای نیز جز وداع نیست.
هر گاه واژه وداع به گوشم می‌رسد، آهی عمیق از نهادم برمی‌خیزد؛ چرا که وداع، واژه‌ای تلخ و دشوار است، واژه‌ای که بار سنگین جدایی را بر دوش می‌کشد و دل را به اندوهی ناگزیر می‌سپارد.
با این همه، امیدوارم ما مردم ایران قدر لحظه‌هایی را که در کنار یکدیگر هستیم بیشتر بدانیم؛ قدر همدلی‌ها، همراهی‌ها و مهربانی‌هایی را که در روزهای سخت بیش از هر زمان دیگری خود را نشان می‌دهد؛ چرا که آنچه از انسان‌ها و ملت‌ها در تاریخ باقی می‌ماند، بیش از هر چیز، همین لحظه‌های ناب همبستگی، عشق و وفاداری است.