فیض گفت: «این جلسات، برخلاف برخی اتهامات، نه جلساتی فرمایشی بود و نه جلساتی حکومتی. این اتهامات، بر فرض محال، اگر میزبان نسبتی با ادبیات نداشت شاید می‌توانست مورد تأمل قرار گیرد، اما میزبان ما خود ادیب بود، شاعر بود و اهل ادبیات بود.»

وی افزود: «ایشان آثار فراوانی، از صدها رمان تا دیوان‌های مختلف شعر را مطالعه کرده بود؛ آثاری که شاید بسیاری از مهمانان این جلسات نیز نخوانده بودند. همچنین همواره مشتاق آشنایی با نحله‌ها و جریان‌های گوناگون شعر بود.»

این شاعر ادامه داد: «به همین دلیل، در این دیدارها طیف متنوعی از آثار ادبی ارائه می‌شد؛ از شعر آیینی و شعر طنز گرفته تا شعر کودک و نوجوان، ترانه و دیگر قالب‌های شعری.»