سوت پایان بازی اسپانیا و پرتغال که به صدا درآمد، فقط پرونده یک مسابقه بسته نشد؛ یکی از باشکوه‌ترین فصل‌های تاریخ فوتبال جهان هم به ایستگاه آخر رسید.
کریستیانو رونالدو، مردی که بیش از دو دهه فوتبال را با عطش سیری‌ناپذیرش معنا کرد، آخرین جام جهانی زندگی‌اش را بی‌آنکه رؤیای فتح بزرگ‌ترین جام فوتبال را لمس کند، ترک کرد. شاید این تلخ‌ترین قاب برای مردی باشد که تقریباً همه افتخارات ممکن را فتح کرده بود.
در آن شب تگزاسی این پرسش مطرح شد که چه مقدار از این اشک‌ها سهم پرتغال و چه مقدار سهم رونالدو است. درد و تکریم در هم آمیخت تا این وداع تلخ برای همیشه در تاریخ فوتبال حک شود.
فوتبال همیشه عادلانه نیست. اگر بود، شاید بعضی اسطوره‌ها باید بیش از یک بار جام جهانی را بالای سر می‌بردند و بعضی دیگر هرگز دستشان به آن نمی‌رسید. اما تاریخ فوتبال را فقط جام‌ها نمی‌نویسند؛ شخصیت‌ها می‌نویسند، جنگیدن‌ها می‌نویسند، ایستادن پس از شکست‌ها می‌نویسند و در تمام این فصل‌ها، کریستیانو رونالدو استاد تمام‌عیارِ برخاستن بود.
او از پسربچه‌ای لاغر در «مادیرا»، به نماد جاه‌طلبی تبدیل شد. هر بار که گفتند تمام شده، قوی‌تر برگشت. هر بار که گفتند دیگر نمی‌تواند، رکورد تازه‌ای ساخت. او نسل‌ها را وادار کرد بیشتر تمرین کنند، بیشتر بدوند و بیشتر رؤیا ببینند. حتی کسانی که هوادارش نبودند، نمی‌توانستند در برابر اراده بی‌پایانش سر تعظیم فرود نیاورند.
شاید جام جهانی، تنها جام بزرگی بود که هرگز در دستانش قرار نگرفت، اما مگر می‌شود ارزش یک اسطوره را فقط با یک جام سنجید؟ مگر می‌شود مردی که سال‌ها الهام‌بخش میلیون‌ها نفر بوده، تنها با نتیجه یک مسابقه تعریف شود؟
تاریخ، کریستیانو رونالدو را با یک جام جهانی قضاوت نخواهد کرد. تاریخ، از مردی خواهد نوشت که پنج توپ طلای جهان را فتح کرد، پنج بار بر بام اروپا در لیگ قهرمانان ایستاد، قهرمان اروپا با پرتغال شد، لیگ ملت‌های اروپا را به ویترین افتخارات کشورش آورد و به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی و یکی از بزرگ‌ترین گلزنان تاریخ این ورزش تبدیل شد. او نخستین بازیکنی بود که در ۶ دوره جام جهانی به میدان رفت و سال‌ها رکوردهایی را جابه‌جا کرد که بسیاری تصور می‌کردند دست‌نیافتنی هستند.فوتبال، پیش از آنکه درباره جام‌ها باشد، درباره تأثیر آدم‌هاست و رونالدو یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ این بازی بود.
پرتغال حذف شد، اما رؤیایی که شماره ۷ ساخت، حذف‌شدنی نیست. کودکانی که با شادی معروف او گل‌هایشان را جشن گرفتند، جوانانی که ساعت‌ها برای شبیه شدن به او تمرین کردند و نسلی که با رقابت تاریخی‌اش فوتبال را عاشقانه دنبال کرد، میراث واقعی کریستیانو رونالدو هستند.
شاید سال‌ها بعد، وقتی جام‌های جهانی دیگری برگزار شوند، دیگر خبری از آن چهره آشنا، آن فریادهای پس از گل و آن نگاه مصمم نباشد، اما هر بار که صحبت از اراده، سخت‌کوشی و جنگیدن تا آخرین نفس شود، نام کریستیانو رونالدو دوباره زنده خواهد شد.
خداحافظ کریس؛ ممنون برای تمام لحظه‌هایی که به فوتبال، رنگ رؤیا زدی. بعضی شماره هفت‌ها هرگز از حافظه فوتبال پاک نمی‌شوند.

خبرنگار: حامد سبحانی