کشورهای حاشیه خلیج فارس بار دیگر در وضعیت جنگی قرار گرفته‌اند. در پی تشدید تنش‌های نظامی ۴۸ ساعت اخیر و نقض عهد آمریکا که با حملات هوایی این کشور به بیش از ۸۰ هدف در سواحل خلیج فارس همراه بود، کشورهای حاشیه خلیج فارس خود را برای بدتر شدن سریع شرایط امنیتی آماده می‌کنند.
این تنش‌ها با اعلام نظر صریح دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا در نشست ناتو در آنکارا به اوج رسید؛ او گفت از نظرش آتش‌بس میان آمریکا و ایران «پایان یافته» است.
دور تازه مذاکرات آمریکا و ایران در چارچوب توافق برای پایان دادن به جنگ قرار بود امروز برگزار شود و واکنش هماهنگ کشورهای خلیج فارس به شعله‌ور شدن دوباره درگیری های نظامی و سیاسی نشان می‌دهد از نظر آن‌ها بازگشت به جنگ گزینه قابل قبولی نیست.
قطر که یکی از دو میانجی اصلی مذاکرات آمریکا و ایران به شمار می‌رود و نقش تعیین‌کننده‌ای در این روند داشته، پس از حملات هوایی شبانه آمریکا به ایران در واکنش به اقدام‌های نظامی سپاه در تنگه هرمز، ابراز نگرانی شدید کرد.
وزارت خارجه قطر افزود: «باید منطقه را از تبعات حملات بی‌دلیل مصون نگه داشت، مسیر گفت‌وگو و دیپلماسی را ادامه داد، از شدت تنش‌ها کاست و بر دستاوردهای بدست‌آمده در چارچوب یادداشت تفاهم بنا کرد».
همزمان رویترز در تحلیلی نوشت: رویارویی دوباره میان دونالد ترامپ و ایران، ثبات تنگه هرمز را به شدت تهدید کرده و کشورهای خلیج فارس را در موقعیت دشواری قرار داده است. پس از توافق موقت ۱۷ ژوئن که قرار بود به درگیری‌ها پایان دهد، حملات متقابل اخیر شامل ضربه زدن ایران به نفتکش‌های قطر و عربستان و پاسخ نظامی آمریکا با بمباران اهدافی در ایران و حملات متقابل تهران به پایگاه‌های آمریکایی در بحرین و کویت، این توافق را عملاً بی‌اثر کرده است. ترامپ اعلام کرد توافق «تمام شده» و قیمت نفت نیز ۶ درصد جهش کرد و به نزدیکی ۸۰ دلار رسید. هر دو طرف از جنگ تمام‌عیار پرهیز می‌کنند، اما تنش بر سر کنترل تنگه هرمز که یک‌پنجم نفت جهان از آن عبور می‌کند، ادامه دارد. ایران با اختلال در کشتیرانی می‌خواهد قدرت خود را نشان دهد و آمریکا و کشورهای خلیج‌فارس بر آزادی ناوبری اصرار دارند که این، وضعیت را به یک بحران مزمن تبدیل کرده است. این ناپایداری، زنجیره تأمین انرژی خلیج فارس را مختل کرده و تولیدکنندگان را با چالش جدی روبه‌رو کرده است. خریداران آسیایی که ۸۰درصد صادرات نفت و گاز منطقه را تشکیل می‌دهند، به سمت تنوع‌بخشی به منابع مانند آمریکا، برزیل و غرب آفریقا حرکت می‌کنند حتی با هزینه بالاتر، زیرا امنیت تحویل برایشان اولویت دارد. کشورهایی مانند کویت و قطر که مسیرهای جایگزین محدودی دارند، بیشترین آسیب را می‌بینند. تلاش برای راه‌اندازی دوباره حدود ۱۱ میلیون بشکه تولید روزانه که در زمان محاصره متوقف شده بود، با تأخیرها و تراکم در تأسیسات مواجه شده و جریان مداوم و قابل پیش‌بینی نفت خاورمیانه که بازارهای جهانی به آن نیاز دارند، همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. در نتیجه، بازارها باید با حق بیمه ریسک ژئوپلیتیکی بالاتر کنار بیایند.