بهگزارش قدس آنلاین، ریتر در اسپوتنیک نوشت: «در ظاهر، این گزارش افزایش سرسامآور سطح هزینههای دفاعی چندین عضو ناتو را در طول دهه گذشته نشان میدهد و لیتوانی با افزایش حدود ۷۷۷ درصدی در این زمینه پیشتاز است. در مجموع، اعضای ناتو، در تلاش برای رسیدن به آستانه دو درصد تولید ناخالص داخلی برای هزینههای دفاعی که توسط ایالات متحده یک دهه پیش تعیین شده بود، شاهد افزایش ۱.۳۶۴ تریلیون دلاری در سرمایهگذاری در ارتشهای اعضای مربوطه در طول دهه گذشته بودهاند.
خوب این پول زیادی است. حال آنکه در اینجا دو سوال از این دادهها مطرح میشود؛ اول و مهمتر از همه، آیا این افزایش منجر به برتری کیفی یا کمی از سوی ناتو نسبت به روسیه شده است؟ و دوم، آیا اعضای ناتو میتوانند این نوع رشد در هزینههای دفاعی را در طول دهه آینده حفظ کنند؟ باید درک کرد که ناتوی سال ۲۰۱۴، در بحث اعمال قدرت نظامی معنادار، چیزی بیش از یک طبل توخالی نبود. ناتو که از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، برای نیازهای دفاعی اصلی خود بیش از حد به ایالات متحده وابسته بود، به سایهای تبدیل شده که بسیار متفاوت از سازمان نظامی پیشرفتهای است که در دهه ۱۹۸۰ ساخته شده بود.»
این تحلیلگر سابق نظامی آمریکایی همچنین نوشت: «واقعیت این است که با وجود افزایش عظیم هزینههای دفاعی، قابلیتهای نظامی ناتو در طول دهه گذشته به هیچ وجه پیشرفت معناداری نداشته است. این امر زمانی آشکار شد که ناتو در چند سال گذشته، پتانسیل استقرار نیروهای نظامی در خاک اوکراین را به عنوان بخشی از هرگونه ترتیبات حفظ صلح، در صورت وقوع جنگ علیه اوکراین مورد بحث قرار داده است. آشکار شد که سه قدرت بزرگ اروپایی یعنی فرانسه، بریتانیا و آلمان فاقد هرگونه توانایی معناداری برای اعمال قدرت نظامی پایدار و قابل توجه در اوکراین هستند و این ارزیابی امروز نیز همچنان پابرجاست.
بیشتر هزینههای دفاعی ناتو صرف حفظ یک سیستم قدیمی و فرسوده شده است که با واقعیت درگیریهای مدرن همخوانی ندارد و تا جاییکه نوسازی صورت گرفته، صرفا یک مجموعه تجهیزات قدیمی در یک سیستم کهنه و فرسوده جایگزین شده که در دکترین دوران جنگ سرد گره خورده بود آنهم با یک مجموعه تجهیزات جدیدتر که هنوز به دلیل تاکتیکها و نظریه عملیاتی نامناسب برای میدان نبرد مدرن است.»
ریتر ادامه داد: «تصمیم نادرست آلمان برای ایجاد یک صندوق ۱۰۰ میلیارد یورویی (۱۱۴ میلیارد دلار) در سال ۲۰۲۲ برای کمک به احیای ارتش ضعیف آلمان به عنوان نمونهای از اثربخشی قسمت عمدهای از هزینههای دفاعی ناتو در طول دهه گذشته مطرح است که البته تا سال ۲۰۲۵ این صندوق تمام شده بود و هیچ چیز برای ارائه نداشت. ۱۰۰ میلیارد یورو از بین رفته و ارتش آلمان همانند سابق شکسته و فرسوده مانده است. هیچ ارتش ملی در ناتو، از جمله ایالات متحده، وجود ندارد که بتواند در میدان نبرد مدرن با دشمنی به کیفیت روسیه پیروز شود. اوکراین امروز توانمندترین ارتش غیرروسی را در اروپا به میدان فرستاده است و نیروهایش در جنگی فرسایشی که نیروهای ناتو هرگز نمیتوانند از آن جان سالم به در ببرند، به شدت آسیب دیدهاند. به طور خلاصه، ۱.۳۴ تریلیون دلاری که ناتو از سال ۲۰۱۴ صرف افزایش هزینههای دفاعی کرده، این ائتلاف نظامی را در وضعیت دشواری قرار داده است. وظیفه ناتو ساخت و حفظ یک ارتش مدرن است که قادر به مبارزه با دشمن مدرنی مانند روسیه باشد. در این زمینه، ناتو شکست خورده است.»
وی افزود: «سوال بعدی این است که آیا ناتو میتواند با صرف هزینه، از مخمصه فعلی خود خارج شود؟ روی کاغذ، پاسخ بله است. در تئوری، هر چیزی ممکن است، اگر کسی مایل باشد پول کافی برای این مشکل خرج کند. اما مشکلات ناتو ماهیتی سیستماتیک دارند و به رویدادهایی گره خوردهاند که کنترلی بر آنها ندارد. ناتو خود را درگیر یک جنگ نیابتی با روسیه یافته است که آن را مجبور میکند منابع نظامی ارزشمند مالی و مادی را به سمت اوکراین هدایت کند که به کورهای عظیم تبدیل شده است که هر آنچه را به آن وارد میشود، بدون پیشرفت مطلوب مشکل در مقابل روسیه، مصرف میکند. اما پول که سبز نمیشود و در نهایت، اشتهای ناتو برای جنگ بسیار بیشتر از توانایی اعضای آن برای پرداخت هزینهها خواهد بود. ظرفیت صنعتی نظامی در همه جا کم است و هزینههای مرتبط با رفع این کسری به طرز سرسامآوری بالاست. همچنین، هزینههای مرتبط با گسترشهای عظیم نظامی که توسط کشورهایی مانند آلمان در نظر گرفته شده است هم بسیار زیاد است آنهم برای کشوری که به دنبال سه برابر کردن اندازه نیروهای مسلح خود تا سال ۲۰۲۹ است.»
اسکات ریتر در ادامه مطلب خود برای اسپوتنیک نوشت: «حتی اگر پول برای چنین تلاشی در دسترس باشد، شوق و میل عمومی برای حمایت و حفظ این نوع زیرساختهای نظامی گسترش یافته کم است. هرچه آلمان و به تبع آن، اروپای غربی بیشتر به سمت دفاع سوق یابد، جامعه بیشتر از خود بیگانه میشود و مشکلات سیاسی داخلی را برای کسانیکه به دنبال افزایش عظیم هزینههای دفاعی هستند، ایجاد میکند. به طور خلاصه، ناتو خود را به ورطه فراموشی میسپارد. در حالی که روسیه نمیتواند در مواجهه با افزایش هزینههای دفاعی ناتو بیتفاوت بماند، واقعیت این است که پدیده هزینههای دفاعی ناتو یک مشکل جدی و داخلی است، به این معنی که توانایی این ائتلاف نظامی برای ادامه هزینههای دفاعی با نرخ رشد فعلی، به احتمال زیاد منجر به فروپاشی سیاسی و اقتصادی دولتها و احزاب سیاسی خواهد شد که در حال حاضر از چنین سیاستهایی حمایت میکنند. تنها کاری که روسیه واقعا باید انجام دهد این است که کوره اوکراین را روشن نگه دارد و ناتو خودش را با افزایش هزینههای دفاعی که صرف جنگ علیه روسیه میکند، خواهد سوزاند و از بین میبرد.»
نظر شما