جنگ سودان حالا از نگاه بسیاری از نهادهای بین‌المللی به یکی از بزرگ‌ترین فجایع انسانی جهان تبدیل شده است؛ جنگی که هشدار درباره وقوع نسل‌کشی در آن بارها تکرار شده، اما به روایت نیکلاس کریستف، ستون‌نویس نیویورک‌تایمز، آنچه بیش از خود جنایت پرسش‌برانگیز است، سکوت غرب در برابر عامل تداوم آن است. کریستف در یادداشتی با عنوان «بیایید نام کشوری را ببریم که تأمین‌کننده مالی کشتار جمعی است» می‌نویسد: همه از خطر نسل‌کشی سخن می‌گویند، اما کمتر کسی حاضر است نام حامی اصلی این ماشین جنگی را بر زبان بیاورد.
او با یادآوری سقوط شهر الفاشر و کشته شدن ده‌ها هزار نفر، هشدار می‌دهد اکنون همان سناریو در شهر الأبیض در حال تکرار است. به نوشته او، نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) با محاصره شهر، حملات پهپادی و ایجاد قحطی، صدها هزار غیرنظامی را در معرض فاجعه قرار داده‌اند. نویسنده با استناد به روایت بازماندگان، تصویری تکان‌دهنده از ابعاد خشونت ارائه می‌کند؛ مردان و حتی پسران بالای ۱۰ سال به شکل سیستماتیک قتل‌عام می‌شوند و زنان و دختران هدف تجاوزهای گروهی قرار می‌گیرند؛ جنایاتی که به گفته مقام‌های سازمان ملل می‌تواند به مرحله نسل‌کشی برسد.
کریستف معتقد است مشکل فقط سکوت در برابر این جنایت نیست؛ بلکه نوعی استاندارد دوگانه بر رفتار قدرت‌های غربی حاکم شده است. به نوشته او، دولت‌های آمریکا و اروپا از به‌کار بردن واژه «نسل‌کشی» ابایی ندارند و حتی وزارت خارجه آمریکا نیز درباره قریب‌الوقوع بودن جنایت‌های گسترده هشدار داده است، اما هنگامی که نوبت به معرفی حامی اصلی این نیروها می‌رسد، سکوت جای همه آن مواضع تند را می‌گیرد. نویسنده با صراحت می‌گوید امارات متحده عربی با وجود انکار رسمی، به‌طور مستند مهم‌ترین پشتیبان مالی و تسلیحاتی نیروهای پشتیبانی سریع است؛ کشوری که به تعبیر او به «کشوری که نباید نامش برده شود» تبدیل شده است.
نیویورک‌تایمز در ادامه تلاش می‌کند علت این محافظه‌کاری را نیز توضیح دهد. کریستف با اشاره به روابط مالی نزدیک میان امارات و خانواده دونالد ترامپ، این احتمال را مطرح می‌کند که همین پیوندهای اقتصادی یکی از دلایل بی‌میلی کاخ سفید برای افزایش فشار بر ابوظبی باشد. او یادآوری می‌کند سرمایه‌گذاری یک شرکت وابسته به امارات در کسب‌وکار رمزارزی خانواده ترامپ، درآمد قابل توجهی برای این خانواده ایجاد کرده است؛ موضوعی که از نگاه نویسنده، دست‌کم پرسش‌هایی جدی درباره چرایی این سکوت ایجاد می‌کند.
نویسنده همچنین از عملکرد کنگره آمریکا نیز به‌شدت انتقاد می‌کند. هرچند گروهی از نمایندگان و سناتورها طرحی برای محدود کردن فروش سلاح به امارات تا زمان پایان حمایت از نیروهای پشتیبانی سریع ارائه کرده‌اند، اما این طرح به دلیل بی‌تفاوتی و نبود اراده سیاسی در کنگره عملاً بلاتکلیف مانده است. از نگاه کریستف، دفاع از حقوق بشر زمانی معنا دارد که شامل همه کشورها شود؛ نه اینکه نقض حقوق بشر از سوی برخی دولت‌ها محکوم و از سوی متحدان ثروتمند غرب نادیده گرفته شود.این رسانه به نقل از یکی از پژوهشگران دانشگاه ییل تأکید می‌کند اگر حمایت مالی امارات متوقف شود، این جنگ حتی می‌تواند در چند هفته پایان یابد، اما تا زمانی که مسیر حمایت مالی و تسلیحاتی امارات از نیروهای پشتیبانی سریع ادامه داشته باشد، امید چندانی به پایان جنگ وجود ندارد.