حامد شجاعی باغینی، فعال رسانه‌ای استان کرمان در یادداشتی آورده است؛ ما از مشهد آمده‌ایم، از کنار گنبدی که هر سلامش بوی کربلا می‌دهد، مگر نه اینکه امام رضا علیه‌السلام هرگاه نام جدّ مظلومش حسین علیه‌السلام را می‌شنید اشک امانش نمی‌داد؟ پس چگونه می‌شود زائر رضا بود و دل، راهی فرات نشود؟‌ای حسین، هنوز صدای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» تو در کوچه‌های تاریخ می‌پیچد و هر اربعین میلیون‌ها دل پاسخ همان ندا را با قدم‌هایشان می‌دهند. این مسیر فقط راه رفتن نیست؛ راه رسیدن است... رسیدن از «من» به «ما»، از خاک به افلاک از مشهد تا قتلگاه.

موکب‌ها هم که فقط خیمه‌های خدمت نیستند؛ ادامه همان خیمه‌های سوخته‌اند. هر جرعه آب که به دست زائری می‌رسد گویی دستی می‌خواهد عطش لب‌های خشکیده عباس را تسکین دهد؛ هر لقمه نانی که میان عاشقان تقسیم می‌شود مرهمی است بر داغ کودکان تشنه خیمه‌ها؛ اینجا خدمت روضه‌ای است که با دست‌ها خوانده می‌شود؛ و در این میان یاد آنان که با قامت استوار و مشت‌های گره‌کرده راه عزت را با خون خویش امضا کردند از خاطر نمی‌رود. شهیدان مقاومت رفتند؛ اما نشان دادند که راه کربلا تنها به فرات ختم نمی‌شود؛ راهی است که از عاشورا آغاز شده و تا ظهور ادامه دارد. آنان نیز زائران حسین بودند؛ زائرانی که بهای زیارتشان را با جان پرداختند.

آقا جان؛ اگر جابر نخستین زائر اربعین بود ما آرزو داریم آخرین نباشیم؛ می‌خواهیم تا آخرین نفس هم‌قدم همان پیر عاشق از مشهدالرضا تا فرات نام تو را زمزمه کنیم. بگذار دنیا بداند تا وقتی جاده نجف به کربلا از قدم‌های عاشقان لبریز است، تا وقتی پرچم‌های یا حسین بر دوش خادمان رضوی به اهتزاز است، تا وقتی اشک بر حسین جاری است، راه حقیقت بسته نخواهد شد.

از مشهد تا فرات، فاصله‌ای نیست... اگر دل، زائر حسین علیه‌السلام باشد.