ترامپ این بار نه از حمله قریبالوقوع، بلکه از «صبر» سخن میگوید. رئیسجمهور آمریکا مذاکرات با ایران را «نیمهمذاکره» توصیف و اعلام کرده است فعلاً اجازه خواهد داد فشار اقتصادی ناشی از تحریم و محاصره اثر خود را بگذارد. این تغییر لحن، نشانه ورود منازعه به مرحلهای متفاوت است. پس از آنکه تهدیدهای مکرر به تشدید نظامی برای ترامپ دستاوردی نداشت، واشنگتن اکنون روی زمان حساب باز کرده است. فرض آمریکا این است که توقف صادرات نفت، تورم و فشار بر اقتصاد ایران در نهایت تهران را وادار خواهد کرد شروط خود را تعدیل کند. اما این فقط یک سوی معادله است. ایران نیز زمان را به هزینهای برای طرف مقابل تبدیل میکند.
دو طرف و دو برداشت از «زمان»
محاسبه واشنگتن این است که اقتصاد ایران زودتر از اراده سیاسی آمریکا فرسوده خواهد شد. محاسبه ایران اما بر این فرض استوار است که ادامه اختلال در هرمز، افزایش قیمت انرژی و نزدیک شدن انتخابات میاندورهای آمریکا، محدودیت زمانی متفاوتی برای ترامپ ایجاد میکند. شاید همین تفاوت است که علت کند شدن مذاکرات را توضیح میدهد.این وضعیت در داخل آمریکا نیز نشانههایی دارد. کریس مورفی، سناتور دموکرات آشکارا گفته حاضر است حتی از یک «توافق بد» برای پایان جنگ حمایت کند و استدلال کرده ادامه بحران، هزینه اقتصادی و نظامی بیشتری برای آمریکا ایجاد میکند. این موضعی است که هنوز سیاست رسمی واشنگتن حاضر به پذیرش آن نیست، اما حداقل نشان میدهد طولانی شدن جنگ میتواند بهتدریج خود به یک مسئله سیاسی داخلی تبدیل شود.
هرمز؛ اختلاف بر سر قواعد، نه فقط بازگشایی
مذاکرات ایران و عمان همچنان به مرحله نهایی نرسیده است. تحلیلهای منتشر شده از تلاش آمریکا برای اضافه کردن مطالبات تازه در مراحل پایانی سخن میگویند؛ در مقابل، ایران نیز در برابر زیادهخواهی آمریکا شروط گستردهتری را برای بازگشایی آبراه مطرح کرده است.
تردد تجاری همچنان در حد تکرقمی است. بنابراین فاصله زیادی میان «توافق بر سر یک مسیر» و بازگشت واقعی تجارت وجود دارد. اعتماد شرکتهای کشتیرانی، بیمهگران و صاحبان بار زمانی برمیگردد که قواعد جدید قابل پیشبینی و پایدار شوند.
نظر شما