«هفته دولت» به عنوان ویترین نمایش و به صحنه آوردن دستاوردهای قوه اجرایی، برای ما یادآور سکانس خاصی است؛ بریدن روبان و افتتاح پروژه‌ها در نقاط مختلف کشور. امسال در ایام مذکور، به سبب فضای سیاسی و اجتماعی حاکم بر کشور، اگرچه اوضاع کمی متفاوت است، ولی این به معنای تعطیلی کار و مأموریت محوله نیست. جنگ، بازسازی، فشارهای اقتصادی و مسئله معیشت مفاهیمی است که اکنون پررنگ‌تر شده و متناسب با آن کارکرد دولتمردان بر «دفاع، سازندگی و خدمت‌رسانی» به مردم تمرکز یافته است.
«دولت پای کار مردم؛ روایت دفاع و سازندگی» شعار انتخابی هفته دولت در ۱۴۰۵ است. اما پرسش این است که اگر فارغ از شعار و وعده‌ها بخواهیم عملکرد دولت چهاردهم را ارزیابی کنیم، مهم‌ترین نقطه قوت و ضعف در یک سال گذشته چیست و دولت در پیش‌رو باید کدام خطای خود را اصلاح کند؟
پاسخ از دید هر کدام از ما متفاوت است. اگر کمی منصف باشیم، باید گفت قضاوت در مورد عملکرد دولتی که از همان ابتدای کار با بحران‌های گسترده دست به گریبان بوده کمی متفاوت است. جمهوری اسلامی ایران در یک سال اخیر شاهد صحنه‌های مهم، بزرگ و اثرگذاری بوده که گذر از آن‌ها با همراهی دولت و مردم و هم‌گرایی قوا رقم خورده است. آغاز کار دولت مسعود پزشکیان با شهادت اسماعیل هنیه، رئیس دفتر سیاسی حماس و بحران منطقه‌ای عجین شد. در ادامه دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه، تحریم‌ها و مشکلات اقتصادی تحمیلی، کودتای ۱۸ و ۱۹ دی و از همه مهم‌تر شهادت رهبر عزیز و بسیاری از سیاسیون و فرماندهان نظامی، وضعیت پیچیده‌ای را رقم زد و باید در این بستر و با توجه به شرایط خاص به قضاوت عملکرد دستگاه اجرایی پرداخت.
اگر با عینک واقع‌بینی بنگریم، در اینکه دولت چهاردهم توانسته از گردنه حساس جاری با موفقیت ایران عزیز را گذر داده و نگذاشته بحران‌ها عمیق‌تر شود نمره خوبی می‌گیرد، اما گذر از بحران به تنهایی کفایت نمی‌کند، باید آن را مدیریت کرد تا اینکه پس از مدتی شاهد رشد معضلات به‌ویژه در حوزه اقتصادی نباشیم.
با این اوصاف به نظر دولت پزشکیان در بحث اقتصادی نمره قبولی ندارد. اگر سیاست‌های اقتصاد مقاومتی همان گونه که رهبر شهید بیان کردند و مورد تأکید رهبر معظم انقلاب نیز هست به درستی پیاده و عملیاتی می‌شد ما اکنون با این وضعیت روبه‌رو نبودیم که دلار، طلا و مواد غذایی هر روز سقف قیمتی را بشکند و ملت را عذاب دهد.
مشکل دیگر دولت چهاردهم به حوزه بسته نخبگانی بازمی‌گردد؛ وقتی به اطرافیان رئیس جمهور نگاهی بیندازیم متوجه می‌شویم بیشتر آن‌ها به واسطه ارتباطات سازمانی، حزبی، دوستی و رفاقت و یا مناسبات اینچنینی در حلقه قدرت قرار گرفته‌اند. تغییر و تحولات در قوه اجرایی به نظر بیشتر چرخش اطرافیان بوده تا چرخش نخبگان! چنین وضعی بخش بزرگی از نیروهای نخبه را از قدرت حذف کرده و عمده توانایی‌هایی که در کشور وجود دارد بدون استفاده می‌ماند و حتی برخی صاحبنظران سرخورده را به دلیل نادیده گرفته شدن عملاً به مانعی در مسیر حل مشکلات کشور تبدیل می‌کند. اگرچه شخص رئیس‌جمهور با برگزاری جلسات مختلف با اندیشمندان از طیف‌ها، جریان و احزاب مختلف تلاش داشته این نقیصه را جبران کند ولی نشست‌ها و دعوت از متخصصان به مشارکت در حکمرانی کافی نیست، بلکه باید دولت چهاردهم به‌طور عملیاتی میدان بازیگری نخبگان را فراهم کند که قطعاً این تضارب آرا در نهایت حل سریع‌تر معضلات کشور را رقم خواهد زد.