تاریخ، پر از حادثهها و رفتن و آمدنهای بزرگ است، اما برخی رویدادها جز اینکه عظیم هستند، در طول تاریخ همچنان زنده نیز میمانند؛ چون جغرافیای زمان را میشکافند و به «حال» ما سنجاق میشوند. میلاد پیامبر گرامی اسلام(ص) از همین جنس است؛ اتفاقی که رخ دادنش در گذشته بود، اما پیامهایش پس از هزارو۵۰۰ سال آنقدر زنده و پویاست که گویی دقیقاً برای «امروز» ما نوشته شده است.
استاد حاج شیخ حسین انصاریان، مفسر برجسته قرآن و استاد اخلاق در قرائتی متفاوت و تأملبرانگیز از ماجراهای ولادت حضرت محمد(ص)، دست روی نشانههایی گذاشته که شنیدنشان، برای ما آموزههای فراوان و برکتهای بسیاری در پی خواهد داشت.
راز شیر خشکیده؛ پیام عدم دستاندازی به حق دیگران
ولادت پیامبر اکرم(ص) و موارد مربوط به این وجود مقدس، برای جامعه امروزی و بلکه کل تاریخ پیامهایی دارد که باید با دقت نظر و معرفت به آنها نگریست.
در عصر به دنیا آمدن پیامبر اکرم(ص) در میان قبایل و خاندانهای مقیم شهر مکه، چنین رسم بود که نوزادان و اطفال شیرخواره را برای شیر خوردن به دایهها (زنان شیرده) میسپردند و در این میان در بین خاندان بنیهاشم و با نظر جد بزرگوار ایشان حضرت عبدالمطلب(ع)، وجود مبارک رسول مکرم اسلام(ص) برای شیر خوردن به زنی دایه (شیرده) به نام حلیمه سعدیه سپرده شد. نحوه برخورد وجود مقدس پیامبر اکرم(ص) در دریافت شیر از این دایه علاوه بر پیامهای ظاهری، پیامهای مهم باطنی و معنوی با خود به همراه داشته که برای جهان و جهانیان سرشار از معرفت و هدایت است.
اینکه پیامبر اسلام(ص) لب به سینه پرشیر حلیمه نزد و از سینه خشکیده این زن که به برکت رسول خدا(ص) پر از شیر شد، شیر مکید این پیام را دارد که وجود آن حضرت برای این نیامده تا حق دیگران (مثلاً حق شیر خوردن طفل دیگر) را بگیرد یا از کسی چیزی بگیرد، بلکه آمده است چیزی به دیگران و جهانیان عطا کند و ببخشد.
این فقط یک اتفاق معجزهآسا نیست؛ یک «درس بزرگ اجتماعی» است. کودکی که در بدو ورودش به دنیا، حاضر نیست سهم طفل دیگری (فرزند حلیمه) را کم کند، به بشریت میآموزد که رسالت او «گرفتن و تصرف کردن» نیست، بلکه «عطا کردن و بخشیدن» است. انسانِ پیرو این پیامبر، به جای آنکه حق دیگران را تصاحب کند، خود سرچشمه برکت و خیر برای جامعه میشود.
پایی که دیگر نمیلنگید؛ درمان سرگردانی انسان مدرن
معروف است که وقتی پیامبر اسلام(ص) در آغوش زن دایه(حلیمه سعدیه) بر شتر سوار شدند، لنگی و مشکل پای آن شتر برطرف شد و پس از آن بهدرستی روی زمین راه میپیمود. این موضوع یک پیام معنوی دارد؛ یعنی وجود مقدس رسول خدا(ص) برای برطرف کردن لنگی پای بشریت در طی کردن مسیر درست هدایت و رستگاری در کل جهان و تاریخ آمده است تا انسانها را به سعادت و هدایت رهنمون شود. در حقیقت، پیام این رخداد آن است که پیامبر اکرم(ص) تنها برای یک زمان و یک قوم نیامده، بلکه رسالت او در همه دورانها جاری است.
او راه درست حرکت را به بشریت میآموزد و انسان را از لغزش، انحراف و سرگردانی نجات میدهد. از این رو، ولادت او آغاز روشنایی برای مسیر انسانهاست؛ مسیری که با نور هدایت معنا پیدا میکند و به مقصد سعادت میرسد.
بهار در قلب کویر؛ وقتی خشکسالی روح پایان میپذیرد
در روایات آمده است محل قبیله و زندگی آن زن دایه در خارج از مکه از سالهای پیش دچار خشکسالی شده بود و به برکت ورود نوزاد بنیهاشم یعنی پیامبر رحمت حضرت محمد مصطفی(ص) توسط حلیمه به قبیله آن زن، باران رحمت الهی از آسمان بر آن قبیله نازل شد و این خود حاوی پیام بزرگی است؛ قبیله حلیمه سالها بود در آتش خشکسالی میسوخت، اما قدم نوزاد رحمت به آن دیار، آسمان را به رحم آورد و باران بر سرزمین خشک نازل شد. یعنی اینکه وجود رسول خدا(ص) برای جهانیان رحمت و برکت است تا به زندگی دنیوی و اخروی آنان برکت، سود و منفعت عطا کند.
پیامبر(ص) آمده است تا زندگی خشک و بیبرکت انسانها را به بهار معنویت و برکت تبدیل کند و به واسطه وجود گرانقدر پیامبر اسلام(ص)، باران رحمت و محبت الهی و احسان و بخشش پروردگار بر سر انسانها نازل میشود. از این منظر، ولادت پیامبر اکرم(ص) تنها یک مناسبت تاریخی نیست، بلکه نشانهای از جریان دائمی رحمت الهی در زندگی بشر است؛ رحمتی که میتواند دلهای خسته را زنده کند، جامعههای خشک را جان ببخشد و انسانها را به سوی نور، مهربانی و رشد معنوی سوق دهد.
از عطا کردن تا باران رحمت بر زندگی بشریت
میلاد پیامبر اکرم(ص) یک جشنی تقویمی نیست؛ یک «نقشه راه» است. ولادت ایشان سرشار از پیامهای معرفتی، اخلاقی و معنوی است؛ پیامهایی درباره عطا، هدایت، رحمت و برکت. اگر انسان امروز به دنبال حلقه گمشده آرامش و اخلاق میگردد، باید رازهای این ولادت را دوباره بخواند: بخشیدن به جای گرفتن، استوار گام برداشتن در مسیر حق و باریدن بر زندگی دیگران.
نظر شما