امام علی علیه السلام می‌فرمایند:

أیُّها المُؤمِنونَ، إنَّهُ مَن رَأی عُدوانا یُعمَلُ بِهِ و مُنکَرا یُدعی إلَیهِ فأنکَرَهُ بقَلبِهِ فقَد سَلِمَ و بَرِئَ و مَن أنکَرَهُ بلِسانِهِ فقَد اُجِرَ و هُوَ أفضَلُ مِن صاحِبِهِ و مَن أنکَرَهُ بِالسَّیفِ ـ لِتَکونَ کَلِمَةُ اللّهِ هِیَ العُلیا و کَلِمَةُ الظّالِمینَ هِیَ السُّفلی ـ فذلکَ الّذی أصابَ سَبیلَ الهُدی و قامَ عَلَی الطّریقِ و نَوَّرَ فی قَلبِهِ الیَقینُ.

ای مؤمنان! هر کس دید به تجاوزی عمل می‌شود، یا به زشت کاری و خلافی فراخوان می‌شود و در دل خویش به آن اعتراض نمود، به سلامت رَهَد و وظیفه‌اش را انجام داده باشد و هر که با زبانش به آن اعتراض کند، پاداش بیند و از آن اوّلی برتر است و هر کس با شمشیر به مبارزه با آن بر خیزد تا کلمه حق بر آید و کلمه ستمگران (باطل) پست گردد، هموست که به راه راست رسیده و بر طریق حق شتافته و نور یقین را در دل خویش روشن کرده است.

نهج البلاغة : الحکمة ٣٧٣.