با درگذشت حاج محمداسماعیل مدرس غروی، حوزههای علمیه یکی دیگر از استادان گرامی خود را از دست دادند. آن فقید سعید که میراثدار آیتالله میرزا مهدی اصفهانی و خادم آستان قدس رضوی بود، پس از عمری زیست عالمانه به ملکوت اعلی پیوست.
جامعه علمی و حوزوی در غم فقدان استاد گرانقدر، عالم عامل و وارسته، «حاج محمداسماعیل مدرس غروی» به سوگ نشست. آن فقید سعید که فرزند عالم بلندمرتبه، مرحوم آیتالله آقامیرزا مهدی اصفهانی بود، عمری را در مسیر ترویج آموزههای اصیل تشیع و خدمت به ساحت مقدس اهلبیت(ع) سپری کرد و سرانجام به دیار باقی شتافت.
پیوند میان مکاتب علمی و سیره سلوکی
مرحوم مدرس غروی که ولادت ایشان در سال ۱۳۱۰ هـ.ش رقم خورد، از همان دوران جوانی با بهرهگیری از هوش سرشار و اشتیاقی وافر، تحصیلات حوزوی را آغاز کرد و با پشتکار در مجالس درسی اکابر علمای عصر حاضر شد. ایشان با تحصیل در حوزههای علمیه قم و مشهد، توفیق تلمذ در محضر استوانههای فقاهت از جمله مرجع بزرگ جهان تشیع مرحوم آیتالله العظمی بروجردی و فقیه نامدار مرحوم آیتالله حاج سیدیونس اردبیلی را یافت. این تجربههای گرانسنگ، شالودهای استوار از فقاهت و اجتهاد را در وجود ایشان پیریزی کرد.
در محضر استادان تراز مکتب خراسان
علاوه بر تبحر در علوم فقهی، آنچه شخصیت علمی مرحوم مدرس غروی را متمایز میکرد، غوطهوری ایشان در معارف اعتقادی و عرفان نظری در دامان مدرسین شاخص حوزه مشهد بود. ایشان در مسیر کسب معرفت، خوشهچین خرمن دانش بزرگانی چون حججالاسلام حاجآقا شیخ مجتبی قزوینی و حاج میرزا جواد آقا تهرانی بود. با این حال، ایشان بیشترین بهرههای تربیتی و معارفی را در محضر فقیه و مدرس برجسته، مرحوم حجتالاسلام والمسلمین حاجآقا شیخ محمود حلبی تولایی دریافت کرد که تأثیرات این تربیت در تمام طول حیات علمی ایشان مشهود بود.
میراثدار علم و خادم آستان رضوی
آن مرحوم بخش عمدهای از حیات پربار خود را وقف تبیین، شرح و تدریس آثار و مبانی علمی والد بزرگوارش کرد. تلاشهای خستگیناپذیر او در حفظ میراث علمی آیتالله میرزا مهدی اصفهانی و ترویج معارف اهلبیت(ع) در مشهد مقدس، چراغ راه بسیاری از طلاب و پژوهشگران علوم دینی بود. وی همزمان با فعالیتهای علمی، با ارادت قلبی به ساحت قدسی حضرت رضا(ع)، بخشی از عمر خود را در خدمت به آستان قدس رضوی سپری کرد و این مدال افتخار را بر تارک کارنامه فعالیتهای خود نشاند.
زیست گمنامانه؛ الگویی برای نسل جوان
شخصیت زهدمحور و منش متواضعانه از مؤلفههای اصلی زیست اجتماعی مرحوم مدرس غروی بود. ایشان که گمنامی و اخلاص را بر شهرت و جاهطلبی ترجیح داده بود، بدون هیاهو به تربیت شاگردانی پرداخت که امروز هر کدام میراثدار بخشی از دانش و تقوای او هستند. این استاد حاذق، در کنار کتب بر جای مانده از وی، با سلوک عملیاش نشان داد که قلههای رفیع علمی تنها با تقوا و اخلاص همراه است که به تعالی میرسد.
یاد و نام این عالم ربانی و خادم شایسته، در حافظه تاریخ حوزههای علمیه و مشتاقان معارف رضوی همواره زنده و گرامی باقی خواهد ماند.
روحش شاد، یادش گرامی و با ارواح مطهر اولیاءالله محشور باد.
نظر شما