ریحانه عامل‌نیک: در میان متون اصیل دعایی، پیوند عاطفی و اضطراری با امام حیّ، قالب و آداب روشنی دارد؛ از جمله شیوه‌ای معتبر که سید علی‌خان شیرازی در اثر ارزشمند خود «الکَلِم الطیّب» به آن تصریح کرده و مرحوم شیخ عباس قمی نیز آن را در «کلیات مفاتیح‌الجنان» بازتاب داده است. بر پایه این دستورالعمل معنوی، مؤمن در هر مکان و شرایطی می‌تواند با اقامه دو رکعت نماز، طریق استغاثه به آستان ولی‌عصر (عج) را در پیش گیرد. مطابق بیان محدث قمی، بهتر آن است که نمازگزار در رکعت اول پس از سوره حمد، سوره مبارکه «فتح» (إِنَّا فَتَحْنَا) و در رکعت دوم پس از حمد، سوره مبارکه «نصر» (إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ) را تلاوت کند و پس از فراغت از نماز، در زیر آسمان و رو به قبله بایستد تا مضطرانه دعای استغاثه به محضر صاحب‌الزمان (عج) را بر زبان آورد؛ مناسکی که بستر انس، فرج و اتصال با حجت حاضر و شاهد الهی را هموار می‌سازد.متن دعا به این شرح است:

سَلامُ اللّٰهِ الْکامِلُ التَّامُّ الشَّامِلُ الْعامُّ، وَصَلَواتُهُ الدَّائِمَهُ وَبَرَکاتُهُ الْقائِمَهُ التَّامَّهُ عَلیٰ حُجَّهِ اللّٰهِ وَوَ لِیِّهِ فِی أَرْضِهِ وَبِلادِهِ، وَخَلِیفَتِهِ عَلیٰ خَلْقِهِ وَعِبادِهِ، وَسُلالَهِ النُّبُوَّهِ وَبَقِیَّهِ الْعِتْرَهِ وَالصَّفْوَهِ، صاحِبِ الزَّمانِ، وَمُظْهِرِ الْإِیمانِ، وَمُلَقِّنِ أَحْکامِ الْقُرْآنِ، وَمُطَهِّرِ الْأَرْضِ، وَناشِرِ الْعَدْلِ فِی الطُّولِ وَالْعَرْضِ، وَ الْحُجَّهِ الْقائِمِ الْمَهْدِیِّ، الْإِمامِ الْمُنْتَظَرِ الْمَرْضِیِّ ، وَابْنِ الْأَئِمَّهِ الطَّاهِرِینَ، الْوَصِیِّ ابْنِ الْأَوْصِیاءِ الْمَرْضِیِّینَ، الْهادِی الْمَعْصُومِ ابْنِ الْأَئِمَّهِ الْهُداهِ الْمَعْصُومِینَ.

سلام کامل، تمام، همه‌جانبه و فراگیر خدا و درود همیشگی و برکات پاینده و برازنده حق بر حجت خدا و جانشین او در زمین و تمامی سرزمین‌ها و جانشین او بر همه خلق و بندگان، آن‌که از نسل نبوّت و باقیمانده عترت و از برگزیدگان است، صاحب زمان و آشکار کننده ایمان و تدریس‌کننده احکام قرآن و پاک کننده زمین و گستراننده عدالت در طول و عرض جهان و حجّت پایدار، مهدی، آن امام مورد انتظار، پسندیده و فرزند امامان پاک، جانشین و فرزند جانشینان پسندیده، رهبر معصوم و فرزند پیشوایان راهبر معصوم،

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا مُعِزَّ الْمُؤْمِنِینَ الْمُسْتَضْعَفِینَ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا مُذِلَّ الْکافِرِینَ الْمُتَکَبِّرِینَ الظَّالِمِینَ؛ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا مَوْلایَ یَا صاحِبَ الزَّمانِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ فاطِمَهَ الزَّهْراءِ سَیِّدَهِ نِساءِ الْعالَمِینَ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ الْأَئِمَّهِ الْحُجَجِ الْمَعْصُومِینَ وَالْإِمامِ عَلَی الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا مَوْلایَ سَلامَ مُخْلِصٍ لَکَ فِی الْوَِلایَهِ،

سلام بر توای عزّت‌بخش اهل ایمان و همه آنان‌که ناتوانشان شمردند، سلام بر تو ای خوارکننده کافران گردنکش و ستمکار؛ سلام بر تو ای سرورم ای صاحب الزمان، سلام بر تو ای فرزند رسول خدا، سلام بر تو ای فرزند امیرمؤمنان، سلام بر تو ای فرزند فاطمه زهرا، سرور بانوان جهان، سلام بر تو ای فرزند امامان، آن حجّت‌های معصوم و ای پیشوای همه خلایق، سلام بر تو ای سرورم، سلامی با کمال خلوص به تو در ولایت و پیروی،

أَشْهَدُ أَنَّکَ الْإِمامُ الْمَهْدِیُّ قَوْلاً وَفِعْلاً، وَأَنْتَ الَّذِی تَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَعَدْلاً بَعْدَ ما مُلِئَتْ ظُلْماً وَجَوْراً، فَعَجَّلَ اللّٰهُ فَرَجَکَ، وَسَهَّلَ مَخْرَجَکَ؛ وَقَرَّبَ زَمانَکَ، وَکَثَّرَ أَنْصارَکَ وَأَعْوانَکَ، وَأَنْجَزَ لَکَ ما وَعَدَکَ، فَهُوَ أَصْدَقُ الْقائِلِینَ وَ ﴿نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوٰارِثِینَ﴾،

گواهی می‌دهم که همانا تو امام راه یافته در گفتار و کرداری و تویی آن‌که زمین را با عدل و داد پر کنی، پس از آنکه از ستم و جور پر شد، پس خدا در گشایش کارت شتاب ورزد و آمدنت را آسان نماید؛ و زمانت را نزدیک فرماید و بر یاران و یاورانت بیفزاید و به آنچه به تو وعده داده وفا کند که خدا راست‌گوترین گویندگان است که در قرآن فرموده: «ما می خواستیم به آنان که در [آن] سرزمین به زبونی و درماندگی سوقشان دادند نعمتِ [باارزشِ نجات از فرعونیان را] عطا کنیم و آنان را پیشوایان و وارثان [اموال و سرزمین های ستمگران] گردانیم»،

یَا مَوْلایَ یَا صاحِبَ الزَّمانِ، یَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، حاجَتِی کَذا وَکَذا

(و بجای کذا و کذا حاجات خود را بیان کند و بگوید)

فَاشْفَعْ لِی فِی نَجاحِها، فَقَدْ تَوَجَّهْتُ إِلَیْکَ بِحاجَتِی لِعِلْمِی أَنَّ لَکَ عِنْدَ اللّٰهِ شَفاعَهً مَقْبُولَهً وَمَقاماً مَحْمُوداً، فَبِحَقِّ مَنِ اخْتَصَّکُمْ بِأَمْرِهِ، وَارْتَضاکُمْ لِسِرِّهِ، وَبِالشَّأْنِ الَّذِی لَکُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُ، سَلِ اللّٰهَ تَعالیٰ فِی نُجْحِ طَلِبَتِی وَ إِجابَهِ دَعْوَتِی وَکَشْفِ کُرْبَتِی.

ای سرورم ای صاحب الزمان، ای فرزند رسول خدا، حاجت من این و آن است؛ در برآورده شدن حاجاتم نزد خدا واسطه شو، من با حاجاتم به‌سوی تو رو اوردم، چون می‌دانم شفاعت تو نزد خدا پذیرفته می‌شود و مقام تو در بارگاهش بس ستوده است، پس به حق آن‌که شما را به امر خویش اختصاص و برای بیان اسرارش برگزید و به حق جایگاهی که شما در پیشگاه خدا دارید که تنها بین شما و اوست، برآوردن خواهشم و اجابت دعایم و برطرف شدن اندوهم را از خدا بخواه.

سپس بخواه هرچه خواهی که به خواست خدا برآورده شود.