آنچه امروز در جریان است، در واقع نبردی بر سر کنترل نظام مالی جهانی و آینده «پترو دلار» است.
پس از فروپاشی نظام برتون وودز در دهه ۱۹۷۰، آمریکا با ایجاد سازوکاری جدید توانست جایگاه دلار را به‌عنوان ارز مسلط جهانی تثبیت کند. این سازوکار که به «پترو دلار» معروف شد، بر پایه توافق با عربستان و سایر کشورهای نفت‌خیز شکل گرفت؛ به این معنا که فروش نفت در جهان صرفاً با دلار انجام شود. در مقابل، آمریکا امنیت این کشورها را تضمین کرده و سرمایه‌گذاری‌های کلانی در آن‌ها انجام داد. این سیستم باعث شد دلار به ستون اصلی اقتصاد جهانی تبدیل شود.
اکنون، ایران با طرح ایده‌هایی مانند انجام معاملات نفتی با «یوان» چین و ایجاد محدودیت در تردد برخی کشتی‌ها در تنگه هرمز، عملاً این نظم چند دهه‌ای را به چالش کشیده است. اگر چنین روندی گسترش یابد و سایر قدرت‌ها مانند چین و روسیه نیز از آن حمایت کنند، ممکن است سیستم پترو دلار تضعیف شده و جای خود را به «پترو یوان» بدهد؛ تغییری که می‌تواند پیامدهای بزرگی برای اقتصاد آمریکا داشته باشد.
در چنین شرایطی، نگرانی اصلی واشنگتن تنها مسائل امنیتی یا منطقه‌ای نیست، بلکه حفظ برتری اقتصادی و جلوگیری از تضعیف دلار است. زیرا بخش عمده‌ای از قدرت آمریکا به جایگاه جهانی دلار وابسته است. هرگونه کاهش تقاضا برای دلار می‌تواند به فروش گسترده اوراق قرضه آمریکا، افزایش نرخ بهره و در نهایت بی‌ثباتی اقتصادی منجر شود.
از سوی دیگر با وجود برخی ادعاها درباره تضعیف توان ایران، این کشور همچنان ابزارهایی برای فشار در اختیار دارد و می‌تواند با بهره‌گیری از موقعیت ژئوپلیتیکی خود، معادلات انرژی را تحت تأثیر قرار دهد.
در مجموع، آنچه امروز به‌عنوان تنش یا حتی درگیری میان ایران و آمریکا مطرح می‌شود، بیش از آنکه صرفاً یک جنگ نظامی باشد، بخشی از یک رقابت بزرگ‌تر بر سر آینده نظم اقتصادی جهان است؛ نظمی که اگر دستخوش تغییر شود، نه‌تنها آمریکا بلکه کل اقتصاد جهانی را با چالش‌های جدی مواجه خواهد کرد.